หลงชุนจำต้องประคองเกาเสี่ยวหลิงที่บาดเจ็บเดินเข้าไปยังห้องด้านใน
ที่นี่มีเตียงคนไข้หนึ่งเตียง ปกติเพื่อให้ตรวจรักษาสะดวก จึงไม่ได้วางของอื่นใดให้รก
ภายในห้องค่อนข้างสลัว เมื่อก้าวเข้ามา หัวใจของทั้งคู่ก็เต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
ร่างของเกาเสี่ยวหลิงแนบชิดกับหลงชุน ทำให้เขารู้สึกถึงความนุ่มหอมราวหยกนิ่ม น่าสุขยิ่งนัก
ต้องบอกว่าสตรีวัย 25 ปีนั้นช่างอวบอิ่มสมบูรณ์ ปกติหลงชุนไม่เคยสังเกตสัดส่วนของเกาเสี่ยวหลิง ครั้งนี้ได้สัมผัสใกล้ชิด เขาร้องในใจว่าสมใจยิ่ง
รูปร่างของหญิงสาวคนนี้พัฒนาเกินเหตุไปแล้ว เหตุใดเมื่อก่อนถึงไม่ได้สังเกตเลย
มิน่าล่ะ ตอนที่เกาเสี่ยวหลิงเพิ่งย้ายมา พวกผู้ชายในหมู่บ้านถึงได้นอนไม่หลับกันทั้งคืน
แต่ก็นั่นแหละ เกาเสี่ยวหลิงอยู่ตัวคนเดียว แถมยังอยู่ในวัยสาวร้อนแรง ทำงานเป็นหมอในหมู่บ้านเพียงลำพัง แต่กลับรักษาพรหมจรรย์ได้ดุจหยกบริสุทธิ์ นับว่าไม่ง่ายเลย
เมื่อคิดได้ดังนี้ หลงชุนก็อดนับถือเกาเสี่ยวหลิงขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน
“เจ้าโง่ ยืนเหม่ออะไรอยู่ ประคองข้าไปที่เตียงสิ!”
เกาเสี่ยวหลิงชำเลืองมองชายหนุ่มข้างกาย ลมหายใจหอมกรุ่น เหงื่อซึมกาย ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
หลงชุนพยักหน้า พยุงเธอให้นั่งลงบนเตียง
“บนหลังข้าต้องมีรอยฟกช้ำแน่ ข้าจะปลดเสื้อออก เจ้าช่วยดูให้ข้า แล้วชโลมยาน้ำให้หน่อย!”
หลงชุนนิ่งเงียบ รอให้เกาเสี่ยวหลิงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่รัดตึงส่วนบนออกด้วยตัวเอง ก่อนจะมองดูเธอนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงคนไข้
อันที่จริงหลงชุนใช้เนตรสวรรค์ก็พอ ไม่จำเป็นต้องให้เกาเสี่ยวหลิงถอดเสื้อให้ดูบาดแผลเลย
แต่การเปิดใช้งานเนตรสวรรค์ต้องใช้พลังปราณมังกรเทพ ตอนนี้หลงชุนเพิ่งเริ่มฝึกฝน ยังมีหลายเรื่องต้องจัดการ เขาจะใช้สุรุ่ยสุร่ายตามอำเภอใจไม่ได้
ดังนั้นเมื่อเขามองดูเกาเสี่ยวหลิง เขาสาบานได้ว่าเขาไม่มีเจตนาอื่นเลยจริง ๆ
เกาเสี่ยวหลิงเม้มปากแน่น ก้มหน้าลง ใบหน้าร้อนผ่าว
“พี่เสี่ยวหลิง หลังพี่มีรอยฟกช้ำอยู่มากจริง ๆ และมีรอยแผลถลอกเลือดออกด้วย ต้องทำความสะอาดฆ่าเชื้อ แต่ว่า...”
“แต่อะไร?” เกาเสี่ยวหลิงซุกหน้าลงกับหมอน
“แต่ว่าเสื้อในของพี่มันบังแผลอยู่ ต้องถอดออก...”
อากาศหยุดนิ่งไปสองวินาที เกาเสี่ยวหลิงไม่ได้ส่งเสียง
“ข้าเจ็บ แขนพลิกไปข้างหลังไม่ได้ เจ้าช่วยปลดให้ข้าที...”
หลงชุนสูดลมหายใจลึก ช่วยเหลือผู้อื่น เขาไม่มีทางปฏิเสธ!
แผ่นหลังของเกาเสี่ยวหลิงขาวดั่งผืนหิมะ เพียงแต่รอยฟกช้ำและบาดแผลทำให้ความขาวนั้นดูขัดตาไปบ้าง
หลังจากจัดการกับบาดแผลเสร็จ เกาเสี่ยวหลิงก็สวมเสื้อผ้าใหม่ ก้มหน้าต่ำไม่กล้ามองหลงชุน
“รอแป๊บหนึ่ง ข้าจะไปหยิบเข็มเงินมาให้เจ้า!”
พูดจบเธอก็สาวเท้าเร็ว ๆ ออกจากห้อง มายังห้องตรวจสอบหน้าเคาน์เตอร์ หยิบห่อเข็มเงินออกมาหนึ่งห่อ กลับไปที่ห้อง แล้วยื่นให้หลงชุน
หลงชุนรับมา พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นเดินไปยังห้องด้านนอก แบกตัวเฉินเหว่ยที่หมดสติขึ้นบ่า ก้าวฉับ ๆ ออกจากสถานีอนามัย
เกาเสี่ยวหลิงมองหลงชุนที่เดินจากไป ดวงตาฉายแววซับซ้อนปนขวยเขิน ก่อนจะกระทืบเท้าเบา ๆ
“เจ้าโง่นี่ ชายชั่ว! สมองทึ่มเหมือนท่อนไม้!”
กลางทาง หลงชุนทิ้งเฉินเหว่ยราวกับหมาข้างถนนลงในคูน้ำริมทาง
เขารู้ดีว่าพวกนี้จะไม่ยอมจำนนง่าย ๆ พวกมันต้องมาหาเรื่องเขาอีกแน่ แต่หลงชุนไม่ได้แยแสแล้ว
ตัวเขาในตอนนี้กับเมื่อก่อนเป็นคนละโลกกันไปแล้ว
หากใครกล้ารังแกครอบครัวและตัวเขาอีก หลงชุนจะตอบโต้คืนกลับเป็นทวีคูณ
ตอนนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ละครสนุกยังรออยู่ข้างหน้า
เมื่อกลับถึงบ้าน พี่สาวเพิ่งตักบะหมี่ไข่ลงชามพอดี
“เจ้าน้อง ไปทำอะไรมา? รีบกินบะหมี่ชามนี้ก่อนเถิด หิวมาสองวันแล้ว อย่าให้อิดโรยไปมากกว่านี้เลย”
สมกับเป็นพี่สาวแท้ ๆ ที่รักเขาจริง หลงชุนยิ้ม “รู้แล้วพี่ ขอวางไว้ก่อน ข้าจะรักษาโรคให้แม่!”
“อ้าว ต้าชุนของเรานี่เก่งขึ้นมากเลยนะ ถึงกับรักษาโรคเป็นแล้ว!”
หลงเสี่ยวเสวี่ยเช็ดมือ เดินเข้ามาพร้อมแววตาล้อเล่น อยากจะดูว่าผู้เป็นน้องจะรักษาโรคได้อย่างไร
หลงชุนเรียงเข็มเงินออกจนหมด ใช้พลังปราณมังกรเทพ เปิดเนตรสวรรค์
เมื่อกำหนดจุดฝังเข็มได้แม่นยำแล้ว เข็มเงินหนึ่งเล่มก็แทงเข้าขาของอิ๋นซิ่วซิ่วอย่างเงียบงัน
เห็นเช่นนั้น อิ๋นซิ่วซิ่วและหลงเสี่ยวเสวี่ยก็ตกตะลึง ด้วยเทคนิคเมื่อครู่ แม้แต่หมอจีนอาวุโสทั่วไปก็ยังแสดงออกมาไม่ได้
ภายใต้สายตาของทั้งคู่ หลงชุนลงเข็มต่อเนื่องสิบสองเล่ม แต่ละเล่มสอดแทรกพลังปราณมังกรเทพไว้
ไม่นานนัก อิ๋นซิ่วซิ่วก็รู้สึกถึงไออุ่นแผ่ซ่านที่เท้าทั้งสอง สบายยิ่งนัก ขาที่ไม่เคยมีความรู้สึกกลับรู้สึกชา ๆ ตึง ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย
“พ่อลูก นี่เจ้าไปเรียนมาจากไหน?”
“แม่ ข้าศึกษาเอง ท่านอย่ากังวลเลย!”
หลงชุนเก็บเข็มเงินที่เหลือขึ้น จัดแจงอยู่กับที่ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ข้าไปดูพ่อในห้องหน่อยนะ!”
เดินเข้าห้องนอนเรียบง่าย เห็นชายผู้หนึ่งผมหงอกนอนบนเตียง หายใจหนักหน่วง
หลงสุ่ยเซิงป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองแตกเฉียบพลัน การช่วยชีวิตคืนมาได้นับว่าโชคดีมากแล้ว หมอเคยบอกหลงชุนกับครอบครัวว่า สภาพของหลงสุ่ยเซิงเช่นนี้ แม้ฟื้นขึ้นมาก็อาจไม่ต่างจากคนพิการ
ทว่าโรคแบบนี้สำหรับหลงชุนในตอนนี้ รักษาได้ง่ายดาย
เขาปูเข็มเงินออก ตรวจสอบร่างกายบิดาคร่าว ๆ แล้วเริ่มลงเข็มอย่างเชื่องช้า
ครึ่งชั่วโมงถัดมา เข็มเงินในตัวอิ๋นซิ่วซิ่วและผู้เป็นบิดาถูกถอนออกจนหมด หลงชุนก็ถอนใจโล่งอกได้
“ข้าเดินได้จริง ๆ!”
อิ๋นซิ่วซิ่ว เมื่อถูกถอนเข็มแล้ว ขาทั้งสองก็กลับมามีความรู้สึก สภาพจิตใจสดชื่นขึ้นมาก
ส่วนผู้เป็นบิดาก็ฟื้นคืนสติ มีสีหน้าที่ดีขึ้น
หลงชุนรู้สึกโล่งใจ ดูท่าวิชาแพทย์ที่สืบทอดมาจะใช้ได้จริง ต่อไปพ่อกับแม่จะไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีกแล้ว
อาจเพราะเพิ่งเริ่มฝึกฝน คราวนี้ที่ให้การรักษาพ่อแม่ก็ทำให้พลังปราณมังกรเทพของเขาลดลงไม่น้อย รู้สึกอ่อนล้าอยู่บ้าง
ช่วงบ่าย หลงชุนเก็บตัวอยู่ในห้องนอน นั่งสมาธิฟื้นฟูปราณ
น่าประหลาดที่หลัวเซิ่งอี้ผู้มักผูกพยาบาทไม่ยอมเลิกรา เมื่อถูกทุบตีกลับไม่มาหาเรื่องเลยตลอดทั้งวัน หรือเพราะติดธุระอะไรบางอย่างอยู่กันแน่
หลงชุนก็ขี้เกียจไปสนใจมันแล้ว ตอนนี้เขามีเวลาก็ตั้งใจบำเพ็ญเพียรวิชามังกรเทพ
เมื่อเวลาผ่านไปและฝึกฝนมากขึ้น ข้อมูลในสมองก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
อาจกล่าวได้อย่างชัดเจนว่า เจ้าลัทธิไร้ขั้วได้หลอมรวมการสืบทอดทั้งหมดของตนไว้ในสมองของหลงชุน และเมื่อหลงชุนฝึกฝนไปนานขึ้น การสืบทอดเหล่านั้นก็จะปรากฎขึ้นในสมองตามลำดับ
ตกค่ำ หลงชุนฟื้นฟูพลังปราณมังกรเทพกลับมาได้มาก วิชามังกรเทพก็ทะลวงขึ้นถึงขั้นหนึ่งอย่างเป็นทางการ
หลงเสี่ยวเสวี่ยเดินมาที่หน้าประตูห้องน้องชาย “เจ้าน้อง ได้เวลาออกมากินข้าวเย็นแล้ว!”
หลงชุนกำลังจะตอบรับ ทันใดนั้นประตูใหญ่ของลานบ้านก็ถูกคนถีบอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น
หลงเสี่ยวเสวี่ยหน้าซีด รู้ดีว่าพวกหลัวเซิ่งอี้มาเอาความแล้ว
“อย่ากลัว ข้าไปเปิดประตูเอง!”
หลงชุนหัวเราะเย็น เดินออกจากห้อง กวักมือบอกให้พี่สาวกลับเข้าห้อง
“ไอ้ชาติหมา ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
เป็นเสียงของเฉินเหว่ยกับพวก ไอ้สวะนี่ตื่นเร็วอย่างนี้น่ะหรือ?
ดูท่าเมื่อเช้าจะตีเบาไป อย่างน้อยควรให้มันนอนซมสักสามวัน!
หลงชุนเปิดประตูลานบ้าน ด้านหน้าปรากฏคนหกคนกำลังคึกคะนอง นอกจากเฉินเหว่ยแล้วยังมีหลิวจื่อเฉียง อีกสี่คนเป็นชายสักลายไว้เครา สวมเสื้อกล้าม หัวโล้น