หมูดำคลานออกมาจากกองอิฐแตก สลัดฝุ่นผงบนหัว ดวงตาแนวตั้งจ้องเขม็งไปที่หม่าซ่วย มุมปากแสยะยิ้ม
“มนุษย์ เจ้าคิดว่าแค่นี้จะเอาชนะข้าได้รึ? บอกให้รู้ว่าฤทธิ์เดชของข้ายังไม่ได้ใช้เลย”
ทันสิ้นเสียง ร่างของหมูดำก็เริ่มสั่นเทา
ผิวหนังปริแตก ขนแข็งสีดำร่วงหล่นทีละเส้น เผยให้เห็นเนื้อหนังสีเทาอมฟ้าด้านล่าง
บนผิวหนังปูดนูนขึ้นเป็นก้อนขนาดเท่ากำปั้น ก้อนพวกนั้นเคลื่อนตัวไปมาใต้ผิวหนัง ลามจากสันหลังไปถึงสีข้าง จากสีข้างกระจายไปทั่วแขนขา
“ฟู่!”
เสียงเบาดังขึ้น หนามเหล็กสีดำแท่งหนึ่งทะลุออกจากสันหลังของมัน
หนามนั้นหนาราวกับตะเกียบ ยาวราวคืบหนึ่ง ตัวหนามดำเป็นมันเงาวับ ปลายแหลมคมกริบ
ตามมาด้วยแท่งที่สอง สาม สี่......
หนามเหล็กสีดำแน่นขนัดผุดขึ้นจากตัวหมูดำ นับจากสันหลังถึงสีข้าง จากคอถึงโคนหาง กระทั่งขาทั้งสี่และหัวก็เต็มไปหมด
หนามเหล่านั้นยาวสั้นไม่เท่ากัน บนสันหลังยาวที่สุดราวครึ่งฟุต ขาทั้งสี่สั้นที่สุดเพียงนิ้วกว่าๆ
แต่ละแท่งดำเป็นมันเงาเหมือนเข็มเหล็กที่อาบยาพิษ
หม่าซ่วยรูม่านตาหดวูบ
เขาจำได้แล้ว
เม่น
ไม่ใช่ เม่นธรรมดา แต่มันคือเม่นที่กลายเป็นเซียน
ห้าตระกูลใหญ่แห่งเซียนปกบ้านของตงเป่ย หู หวง ไป๋ หลิว ฮุย
หมาจิ้งจอก วีเซิล เม่น งู หนู
สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ คือตระกูลไป๋ เซียนเม่นนั่นเอง
มิน่าล่ะความสามารถในการฟื้นฟูถึงร้ายกาจนัก มิน่าล่ะโดนยิงไปเจ็ดแปดนัดยังลุกขึ้นมาได้อีก มิน่าเล่าถึงสิงร่างหมูได้