ในท้องของหม่าซ่วยพลิกกลับด้าน
"ดังนั้นคุณก็เลยฆ่าเขา?"
"ฆ่าเขา? แค่กัดเขาจนตายก็ยังนับว่าถูกไป ข้าเองยังอยากให้มันอยู่อย่างทรมานไม่ให้มันตายง่ายๆ ให้มันลิ้มรสของการถูกทรมานดูบ้าง แต่มันดันโชคดี หมูพวกนั้นกรูเข้าไปกัดมันจนตายกลับประหยัดแรงข้าไปได้"
หม่าซ่วยเหลือบมองหมูเก้าตัวที่เบียดกันแน่นอยู่มุมคอก "หมูพวกนั้น? พวกมันก็มีส่วนด้วยหรือ?"
แววตาเย็นชาของเม่นฉายแวบผ่านรูม่านตาแนวตั้ง "สัตว์มันอ่อนไหวกว่าพวกมนุษย์มาก ตัวสารเลวนั่นมีกลิ่นของหมูดำตัวนั้นติดกายตลอดปี กลิ่นนั้นปะปนด้วย...ของโสมม หมูตัวอื่นพอได้กลิ่นก็เกิดความกลัวและโกรธโดยสัญชาตญาณ ที่พวกมันเข้าโจมตีมันไม่ใช่เพราะหิว ข้าคิดว่ามันเคยทำแบบเดียวกันกับพวกมันตอนยังมีชีวิต"
หม่าซ่วยเงียบไป
เขามองศพที่ใบหน้าเสียโฉมอยู่บนพื้น ความเห็นใจในใจพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น
คนที่สมเพชต้องมีสิ่งที่สมควรเกลียด
หลิวเต๋อกุ้ยซื่อๆ อยู่ในหมู่บ้านมาชั่วชีวิต ใครจะไปคิดว่าเบื้องหลังมันจะเป็นคนแบบนี้
"เอาล่ะ คำถามของเจ้าก็หมดแล้ว ถึงเวลาส่งเจ้าขึ้นทางแล้ว"
เม่นก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง ขนเม่นทั่วร่างลุกตั้งชันขึ้นมา
หม่าซ่วยกำพลั่วเหล็กแน่น ตั้งขวางไว้ข้างหน้า
การต่อสู้ในวันนี้คงเลี่ยงไม่ออกแล้ว
ไม่เขาตายก็เม่นตาย
"เดี๋ยวก่อน" เขายกมือขึ้นอีกครั้ง
"เจ้ามีเดี๋ยวก่อนมาจากไหนนักหนา?"
"ความแค้นระหว่างคุณกับหลิวเต๋อกุ้ยก็ไม่เกี่ยวกับผมเลย ผมก็แค่ถูกดึงตัวมาช่วยชั่วคราว คุณปล่อยผมไปได้ไหม? ผมสาบานว่าจะไม่พูดเรื่องวันนี้ให้ใครฟัง"