หม่าซ่วยปากแห้งคอแห้ง รู้ว่าคุยแบบนี้ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว
คุยต่ออีก เขาคงได้อุ้มเสิ่นม่านหนี่ขึ้นเตียงอิฐเป็นแน่
เขารีบก้มตัวลง หยิบปลาซีหลินกุยขึ้นมาจากถังพลาสติกหนึ่งตัว ยกไปตรงหน้าเสิ่นม่านหนี่
“พี่สะใภ้ ไปเอากะละมังมา เดี๋ยวผมให้ปลาดีๆ สักตัว”
เสิ่นม่านหนี่ก้มมอง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที
ของแบบนี้ถึงเธอจะไม่ได้กินมาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังจำได้
“ปลาซีหลินกุย? ไปได้มาจากไหน? นี่มันสัตว์คุ้มครองไม่ใช่หรือ? จับไม่ได้นะ”
“ไม่ต้องสนใจว่าได้มาจากไหน พี่ถือไปกินเถอะ” หม่าซ่วยยัดปลาใส่มือเธอ “เดี๋ยวนี้เจ้านี่หายากแล้วนะ ปลาธรรมชาติ ในตลาดมีเงินก็ซื้อไม่ได้”
เสิ่นม่านหนี่ใช้สองมือประคองปลาตัวนั้นไว้ หางปลายังสะบัดอยู่ กระเด็นน้ำใส่น้ำล้างหน้าเธอเต็มไปหมด
“ซ่วย นายดีกับพี่สะใภ้จริงๆ นะ สามีพี่น่ะ ขับรถบรรทุกต่างเมือง ปีหนึ่งก็ไม่ได้กลับมาสักกี่ครั้ง กลับมาทีก็รู้แต่นอนบนเตียงอิฐ ไม่พูดไม่จาสักแอะ ส่วนนายนี่ดีเลย ทั้งเอาเนื้อมาให้ ทั้งเอาปลามาให้ แถมยังให้พี่... ให้...”
หม่าซ่วยรีบขัดจังหวะ “พี่สะใภ้ ไปเอากะละมังมาเถอะ ปลาจะตายอยู่แล้ว”
เสิ่นม่านหนี่ถึงได้สติ มือไม้ระวิงหันหลังกลับเข้าบ้าน หยิบกะละมังเคลือบฟันมาจากครัว วางปลาลงไป ตักน้ำใส่สองสามกระบวย
ปลาตวัดตัวไปมาสองสามทีในกะละมัง หางตีผนังกะละมังดังเปาะแปะ
หม่าซ่วยนั่งยองๆ ลง มองดูปลาตัวนั้นว่ายวนอยู่ในกะละมังสองรอบ แน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว ถึงลุกขึ้น
“พี่สะใภ้ เรื่องนี้มันผิดกฎหมายนะตอนนี้ พี่กินคนเดียวก็พอ อย่าให้ใครรู้ล่ะ เวลากินให้ตุ๋นเปล่าๆ ดีที่สุด อย่าใส่เครื่องปรุงมาก ของดีจะเสียเปล่า”