หม่าซ่วยล้วงมือถือออกจากกระเป๋า เปิดกล้อง ซูมเข้าใกล้ เล็งไปที่สิ่งของในมือตาเฒ่า
คราวนี้เห็นชัด
สิ่งที่ตาเฒ่าสานอยู่ รูปร่างเหมือนถุงเล็ก ๆ ก้นรูปไข่ รอบ ๆ สานด้วยซี่ไม้ไผ่เป็นตาข่าย ด้านบนเว้นปากไว้ ปากถุงสองข้างมีเชือกป่านผูกอยู่
หม่าซ่วยจ้องสิ่งนั้นอยู่หลายวินาที ในหัวพลันแวบความคิดหนึ่ง
ไอ้นี่มัน...
มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย เก็บมือถือ กระโดดลงจากรถสามล้อ เอื้อมมือตบไหล่พี่ชายคนหนึ่งข้าง ๆ
“เพื่อน เกิดอะไรขึ้น นี่ซื้ออะไรกัน”
พี่แก่อายุสี่สิบกว่า หน้าดำ สวมเสื้อหนาวทหารสีเขียว คอหดอยู่ในปกเสื้อ มือสองข้างสอดในแขนเสื้อ กำลังเขย่งเท้ามองเข้าไปข้างใน
ถูกหม่าซ่วยตบไหล่ พี่แกหันมา มองหม่าซ่วยตั้งแต่หัวจรดเท้า
“น้อง ไม่รู้เหรอ”
“ไม่รู้” หม่าซ่วยส่ายหน้าซื่อ ๆ
สายตาพี่แกหน้าดำเวียนวนบนใบหน้าเขา จากคิ้วตาจรดสันจมูก จากสันจมูกถึงคาง จู่ ๆ ก็ถอนหายใจ น้ำเสียงเจือเห็นใจ
“เพื่อน นายหล่อขนาดนี้ ฉันว่าโอกาสถูกตัดสูง รีบซื้อสักอันเถอะ ไม่งั้นถูกตัดแล้วเสียใจไม่ทัน”
หม่าซ่วยงง
ถูกตัด
ตัดอะไร
ในหัวเกิดความคิดพิลึก มุมปากกระตุกอีกที
“พี่ พี่พูดถึง...ไม่ใช่...”
พี่แกหน้าดำเห็นเขาไม่เหมือนแกล้งโง่ ก็ขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียง ทำหน้าลึกลับ