ร่างของหลิวซูเฟินหายลับไป หม่าซ่วยถึงได้ยกปลาซีหลินกุยที่จับมาได้ไม่กี่ตัวเดินกลับบ้าน
ตลอดทางไม่เจอใครเลย
หน้าหนาวฟ้าสว่างช้า ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงกว่า หมู่บ้านซวงเฟิงถุนยังอยู่ในห้วงนิทรา ถนนในหมู่บ้านว่างเปล่า มีหมาบ้านอยู่ไม่กี่ตัวนอนหมอบอยู่ข้างกำแพง พอเห็นเขาเดินมาก็แค่ปรือตาขึ้นมามอง แล้วก็นอนต่อ
กลับมาถึงลานบ้านตัวเอง หม่าซ่วยก็แขวนปลาไว้ที่ตะปูหน้าประตูห้องครัว เข้าไปจุดไฟในครัว ตั้งกระทะเหล็กใส่น้ำ
ระหว่างรอให้น้ำเดือด เขาหาถังพลาสติกมาล้างให้สะอาด ใส่น้ำสะอาดลงไป แล้วเอาปลาซีหลินกุยสามตัวใส่ลงไปเลี้ยงไว้
สองตัวให้น้าอวิ้น ตัวหนึ่งให้เสิ่นม่านหนี่ ส่วนปลาจี้อวี่เก็บไว้กินเอง
ที่เหลืออีกตัวเป็นปลาซีหลินกุยยาวประมาณสองศอกครึ่ง ตั้งใจว่าจะเอามาตุ๋นเช้านี้เลย
ของที่เคยกินเมื่อสิบกว่าปีก่อน รสอร่อยนั่นยังจำได้จนถึงตอนนี้
น้ำเดือดแล้ว หม่าซ่วยจัดการทำความสะอาดปลาซีหลินกุย ขอดเกล็ด เอาเหงือกออก ผ่าท้อง ทุกอย่างเสร็จในรวดเดียว
เครื่องในที่ควักออกมาจากท้องปลาก็โยนลงถังขยะ กระเพาะปลาเก็บไว้ เพราะตุ๋นออกมาแล้วจะเหนียวหนึบ หอมกว่าเนื้อปลาอีก
ตั้งกระทะเหล็กให้ร้อน ใส่น้ำมัน
น้ำมันถั่วเหลืองบรรจุถังที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตในอำเภอ สีเหลืองทองใสมองทะลุ พอเทลงกระทะก็ดังฉ่า
หม่าซ่วยใส่ปลาลงไป ทอดทั้งสองด้านจนเหลืองอ่อน หนังปลาม้วนเป็นขอบหอมกรุ่นในกระทะน้ำมัน กลิ่นหอมสดชื่นกระจายตัวออกมาทันที
เขาใส่หอมแดง ขิง กระเทียมที่หั่นเตรียมไว้ลงในกระทะ ผัดไปสองสามที ยิ่งหอมมากขึ้น
แล้วก็เติมน้ำสะอาดหนึ่งกระบวย ปิดฝาหม้อ เร่งไฟให้เดือด จากนั้นหรี่ไฟอ่อนตุ๋นไปเรื่อย ๆ