หม่าซ่วยขับสามล้อเครื่องกลับมาถึงหน้าประตูลานบ้านตัวเอง ดับเครื่อง
ประตูลานก็ยังสภาพเดิม งอแงเปิดอ้าอย่างนั้น บานพับขึ้นสนิมตายเลย เวลาผลักก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนผีร้องตามเคย
เขาเอารถสามล้อเข้าไปในลาน จอดข้างแผ่นหินที่เคยวางเนื้อหมีเมื่อวาน กระโดดลงมาบิดหัวไหล่คลายเส้น
หม่าซ่วยยืนอยู่ในลาน มองไปรอบหนึ่ง กำลังจะขนของลง จู่ ๆ ก็นิ่งไป
ผิดปกติ
ลานนี้มันไม่เหมือนเดิม
เขากระพริบตาถี่ ๆ แล้วมองอีกรอบ ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด
พื้นในลานถูกกวาดแล้ว
ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง เศษหิน ขี้ไก่ ขี้หมา สารพัดของรก
ตอนที่เป็นบ้าอยู่ปีนึง เขาไม่เคยกวาดเลยสักครั้ง แถมไม่มีใครมาช่วยกวาดให้
ตรงพื้นใกล้ประตูห้องโถง ก่อนนี้ยังมีขี้ที่เขาเคยถ่ายไว้อีก
ก็ไอ้บ้านี่ อะไรก็ไม่รู้เรื่อง ถ่ายในลานน่ะเป็นเรื่องปกติ
แต่ตอนนี้ พื้นสะอาดเอี่ยม ใบไม้แห้งถูกกวาดรวมเป็นกอง เศษหินถูกเก็บไปหมด ไอ้พวกของสกปรกก็หายไปด้วย
ตรงมุมกำแพง มีหญ้าแห้งตายไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ถูกถอนรากทิ้ง กองไว้ตรงประตูลาน ยังไม่ได้เอาไปทิ้ง
แผ่นหินกลางลานถูกเช็ดแล้ว คราบเลือดที่เคยแห้งกรังดำ ๆ บนนั้น ถูกล้างสะอาดหมดจด เผยให้เห็นหินสีเขียวอมเทาอย่างเดิม
หม่าซ่วยยืนกลางลาน งงไปทั้งตัว
ใครเป็นคนทำ?
คนแรกที่เขาคิดถึงคือหลิวซูเฟิน
เมื่อวานเช้าหลิวซูเฟินมาส่งข้าวต้ม เห็นเนื้อหมีในลาน และเห็นความสกปรกมอมแมมในลานนี้เต็มตา
ด้วยนิสัยของป้าสะใภ้แล้ว ทนไม่ไหวมาช่วยเก็บกวาดก็เป็นไปได้
แต่หลิวซูเฟินเมื่อวานเช้าถูกย่าของเขา จางกุ้ยหลาน ลากตัวกลับไป กลับไปแล้วยังไม่รู้จะโดนอะไรอีก จะไปมีอารมณ์ไหนมาช่วยเขากวาดลานได้?
หรือว่าเป็นเสิ่นม่านหนี่?