"ฉะ... ฉันเปล่านะ! ใครพูด? ใครบอกว่าฉันแจ้งความผิดนาย?" น้ำเสียงของหม่าเต๋อโฮ่วสูงปรี๊ด "ฉันจะแจ้งความผิดหลานตัวเองได้ไง? นั่นมันมีคนใส่ร้ายฉัน!"
สิ้นเสียง ก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากหน้าประตูบ้าน
รถตำรวจคันหนึ่งจอดอยู่นอกรั้ว ฉินกังก้าวลงจากที่นั่งคนขับ จัดปกเสื้อเครื่องแบบให้เข้าที่ แล้วเดินฉับ ๆ เข้ามาในลานบ้าน
หม่าเต๋อโฮ่วเห็นรถตำรวจ หน้าซีดเผือดทันที
"ตำ... ตำรวจ... คุณตำรวจ พวกคุณ..."
ฉินกังเดินมาหยุดตรงหน้าเขา กวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า
"นายคือหม่าเต๋อโฮ่วใช่ไหม?"
"ใช่... ใช่ผม..."
"จากการสืบสวนของเรา นายมีพฤติการณ์แจ้งความเท็จว่าหม่าซ่วยล่าสัตว์ป่าคุ้มครองโดยผิดกฎหมาย วันนี้จึงมาให้คำแนะนำและอบรมตามกฎหมาย พฤติกรรมของนาย ถ้าพูดเบาก็คือการแจ้งความเท็จ สิ้นเปลืองทรัพยากรตำรวจ ถ้าพูดหนัก ก็เข้าข่ายรบกวนความสงบเรียบร้อยของสังคม ซึ่งตำรวจสามารถควบคุมตัวตามกฎหมายได้"
ขาของหม่าเต๋อโฮ่วอ่อนปวกเปียก ทั้งร่างถอยกรูดไปข้างหลัง หลังกระแทกโอ่งน้ำ โอ่งน้ำกระเพื่อมจนหกกระจายเต็มพื้น
"คุณ... คุณตำรวจ ผม... ผมก็แค่... แค่สงสัย... ผมไม่ได้ตั้งใจ... ผมแค่ดูว่าเนื้อมันไม่เหมือนเนื้อหมูป่า..."
"นายเป็นแค่ชาวนา นายจะแยกออกเหรอว่าเนื้อหมูป่ากับเนื้อหมีต่างกันยังไง?" ฉินกังพูดแทรกขึ้นมา "บ้านหม่าซ่วยมีเนื้อหมีงั้นเหรอ? เราสอบสวนแล้ว มันคือเนื้อหมูป่า นายไม่แม้แต่จะเช็คให้แน่ใจก่อนแล้วก็แจ้งความผิดมั่ว ๆ ทำให้หลานนายถูกขังไปครึ่งวัน นายรู้ไหมว่ามันสร้างผลกระทบต่อเขาแค่ไหน?"