“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” กัวไห่หลงเงยหน้าหัวเราะลั่น หัวเราะเสร็จก็คายก้นบุหรี่ในปากลงพื้น ใช้ปลายเท้าบดจนดับ “ไอ้หนู แกแน่ เดี๋ยวพี่ออกไปรอข้างนอก”
พูดจบเขาก็สะบัดมือพาไอ้พวกนักเลงสี่ห้าคนกรูกันไปที่ประตู
แผ่นหลังของเสื้อแจ็กเก็ตหนังหายลับไปที่ประตู นักเลงสองสามคนเอี้ยวคอมามองหม่าซ่วย แววตาเหมือนมองคนตาย
ประตูลานสเก็ตเปิดแล้วปิด กระแสลมเย็นวูบหนึ่งพัดเข้ามา ทำให้ไฟหลากสีสั่นไหว
เสียงเพลงในลานยังดัง ตุ้มตั้บตุ้มตั้บ แต่ไม่มีใครเล่นสเก็ตแล้ว ทุกคนมองไปที่หม่าซ่วย
พวกเด็กเกเรสาวไถลสเก็ตออกมาจากมุม มารุมล้อมข้างหลินชูหราน พูดกันเซ็งแซ่
“ชูหราน ม้าคู่ใจของเธอนี่บ้าไปแล้วเหรอ จะออกไปจริงๆ น่ะเหรอ”
“กัวไห่หลงน่ะมือหนักจะตาย ครั้งที่แล้วหักซี่โครงคนไปสามซี่ ติดคุกอยู่เป็นปีเพิ่งออกมา”
“โทรเรียกตำรวจดีกว่า ตอนนี้ยังทันอยู่”
หลินชูหรานไม่สนใจพวกหล่อน คว้าแขนหม่าซ่วยไว้แน่น “เสี่ยวซ่วยกัว อย่าไปเลย เราไปทางประตูหลังกัน ฉันไม่เชื่อว่าพวกมันกล้าตามเข้ามา”
หม่าซ่วยก็ไม่สนใจ หมุนตัวเดินไปที่เคาน์เตอร์
“เสี่ยวซ่วยกัว!”
หม่าซ่วยไม่หันหลังกลับ เดินไปถึงหน้าเคาน์เตอร์แล้วนั่งยองลง เริ่มเปลี่ยนรองเท้า
หลินชูหรานวิ่งตามมา หมอบอยู่ข้างเขา เสียงเอ่ยปนสะอื้น “เสี่ยวซ่วยกัว ฟังฉันสักคำได้ไหม กัวไห่หลงน่ะไม่ใช่คนดี เขาลูกพี่พวกนั้นมีแต่พวกนักเลง ตีกันประจำ นายสู้พวกมันไม่ได้จริงๆ”