กัวไห่หลง
แฟนหนุ่มของหลินชูหรานคนนั้น
คนที่เปิดอู่ขายรถมือสอง เคยถูกขังคุก เคยซี่โครงคนหักมาแล้วสามซี่
คิ้วของหม่าซ่วยขมวดเข้าหากัน
กัวไห่หลงไม่ได้มองหลินชูหราน สายตาจับจ้องอยู่ที่หม่าซ่วย มองตั้งแต่ใบหน้าไล่ลงไปถึงตัว จากตัวกลับขึ้นมาที่ใบหน้า สำรวจอยู่นานหลายรอบ
“แม่คุณ” เขาถ่มน้ำลายลงพื้น “กล้ามาเกาะแกะผู้หญิงของฉัน เป็นอยู่ไม่เบื่อหรือไง”
หม่าซ่วยไม่พูดอะไร ใช้ตัวบังหลินชูหรานไว้
หลินชูหรานโผล่หัวออกมาจากด้านหลังเขา น้ำเสียงสั่นเครือ “กัวไห่หลง ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณแล้วนะ อย่ามาเอาแต่ใจสิ ห้ามทำร้ายคนของฉัน”
“ไม่เกี่ยวข้องงั้นเหรอ” กัวไห่หลงหัวเราะเย็น ก้าวเข้ามาใกล้ “เธอบอกว่าไม่ก็คือไม่งั้นเหรอ พ่อเอาเงินใส่เธอไปเท่าไหร่ ค่าข้าว ค่ากระเป๋า ค่าโอนให้ อย่างน้อยก็หลายหมื่นละมั้ง พ่อยังไม่ทันได้จับมือเธอเลยด้วยซ้ำ เธอจะไปมีชายอื่นแล้วงั้นเหรอ เธอเห็นพ่อเป็นควายแก่หรือยังไง”
พูดพลางยื่นมือชี้ไปที่หม่าซ่วย “แล้วตอนนี้มาบอกว่าไม่เกี่ยว ฮึ แม่คุณ ถ้าพ่อไม่ได้นอนกับเธอร้อยครั้ง อย่าหวังจะหลุดจากเงื้อมมือพ่อไปได้”
หม่าซ่วยได้ยินประโยคนี้ หน้าผากยิ่งย่นหนักกว่าเดิม
เขาก้มหน้ามองหลินชูหราน
หน้าของหลินชูหรานแดงก่ำ กัดริมฝีปาก น้ำตาคลอขอบตา
เธออ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลืนกลับลงไป
ในใจของหม่าซ่วยพลันรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
เด็กสาวหลินชูหรานคนนี้ แต่งตัวจัดจ้าน ย้อมผมเขียว เจาะจมูก สักตามตัว สูบบุหรี่ ดูเหมือนพวกเก่าในสังคม
แต่ไม่นึกเลยว่าเธอคบกับกัวไห่หลงมานานขนาดนี้ กลับแทบจะไม่เคยถูกจับมือเลยด้วยซ้ำ