"ฟัน... ฟันฉัน..." กัวไห่หลงกุมแก้มตัวเอง เสียงพูดอ้อแอ้ฟังไม่ได้ศัพท์
แก้มซ้ายของเขาบวมขึ้นอย่างรวดเร็วชนิดที่ตาเปล่าก็มองเห็นได้ รอยนิ้วมือทั้งห้าแดงเถือกจนเกือบจะเป็นสีม่วง ทอดยาวจากโหนกแก้มลงมาถึงคาง
พวกเด็กเกเรทั้งหลายต่างอึ้งงันไปตาม ๆ กัน
ไม่มีใครเห็นเลยว่าหม่าซ่วยลงมือได้ยังไง
เร็วเกินไปแล้ว
เร็วราวกับเงา
กัวไห่หลงกุมใบหน้าบวมเป่ง ชูมืออีกข้างขึ้นชี้ไปที่หม่าซ่วย "รุม... รุมมันให้หมด... เอามันให้ตาย..."
เด็กเกเรทั้งสี่คนสบตากัน แล้วก็ขยับตัวพร้อมกัน
ไอ้โย่งร่างสูงพุ่งเข้ามาก่อน สูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร สองขายาวก้าวพรวด ๆ เข้ามาถึงตัวหม่าซ่วยภายในไม่กี่ก้าว หมัดเหวี่ยงข้างฟาดเข้าให้
ไอ้หนุ่มเตี้ยล่ำสันบุกรุกมาจากด้านข้าง สองมือกำหมัดป้องหน้า ฝีเท้าหนักแน่น ดูก็รู้ว่าเคยผ่านการฝึกมา
อีกสองคนอ้อมไปทางด้านหลัง หมายจะรุมขนาบ
หม่าซ่วยถอยหลังไปครึ่งก้าว
เขามองพวกที่กรูเข้ามา แต่ในใจกลับไร้ซึ่งความหวั่นไหว
คนที่เคยต่อสู้กับหมีดำในป่าลึกเขาฉางไป๋ จะมากลัวเด็กเกเรไม่กี่คนงั้นหรือ?
ร่างกายของเขาผ่านการชำระเส้นเอ็นล้างไขกระดูกและหลอมด้วยวิชาประสานสมานมาสองชั้นแล้ว ความเร็วปฏิกิริยา พลัง และความประสานสอดคล้องของร่างกาย ล้วนอยู่เหนือขอบเขตของคนธรรมดาไปไกลลิบ
ไม่ใช่แค่หนึ่งเท่าสองเท่า แต่มันต่างกันคนละมิติ
ก็เหมือนกับนักศึกษามหาวิทยาลัยมาทำโจทย์เลขของเด็กประถมหนึ่ง ไม่ต้องใช้สมองคิดเลยด้วยซ้ำ
หมัดเหวี่ยงข้างของไอ้โย่งมาถึงแล้ว
หม่าซ่วยกดตัวต่ำลง หมัดของอีกฝ่ายปัดผ่านเหนือศีรษะไป พร้อมกับตวัดขาขวาออกไป เตะเข้าเต็มหน้าแข้งของไอ้โย่ง
"ผัวะ!"
ไม่ใช่เสียงกระดูกหัก แต่เป็นเสียงกระแทกทื่อ ๆ ของขาที่ปะทะกัน
ไอ้โย่งร้องโหยหวน แล้วตัวก็พุ่งหน้าคว่ำลงไป คางกระแทกกับพื้นปูนจนเลือดในปากทะลัก
ไอ้หนุ่มเตี้ยล่ำสันฉวยโอกาสตอนนี้พุ่งเข้ามา สองหมัดป้องหัว หมัดตรงพุ่งทะลวงใส่ใบหน้าหม่าซ่วยตรง ๆ