หม่าซ่วยยืนอยู่ในห้องพักใหญ่ เมื่อวิชาผสานประสานภายในร่างสงบลงบ้างแล้ว จึงเปลี่ยนเสื้อผ้า
เขตจิ่นซิ่วฮวาหยวนยามค่ำคืนเงียบสงัด หม่าซ่วยหิ้วกระสอบป่านลงมาจากตึก
มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ายังจอดอยู่ใต้ตึกสาม หม่าซ่วยวางกระสอบป่านไว้บนมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า แล้วขับออกไป
มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าพาเขาออกจากจิ่นซิ่วฮวาหยวน ลมหนาวยามค่ำคืนพัดกรีดใบหน้าเหมือนใบมีด ทว่าเขากลับไม่รู้สึกหนาวสักเท่าหมด
ด้วยระดับพลังที่สูงขึ้น พลังปราณไหลเวียนอยู่ตามเส้นลมปราณ ป้องกันความหนาวเย็นภายนอกไว้
หม่าซ่วยก้มมองกระสอบป่านที่แขวนอยู่ที่แฮนด์รถ ข้างในมีถุงดีหมี อุ้งเท้าหมีสี่ข้าง และหนังหมีผืนนั้น หนักอึ้ง อย่างน้อยก็สิบกว่ากิโลกรัม
ของพวกนี้ คือทุนในการพลิกชีวิตของเขา
ทางเหนือของอำเภอตงหนิง ห่างจากชานเมืองออกไปห้ากิโลเมตร ใกล้กับแนวเขาฉางไป๋ มีป่าเก่าแก่ผืนหนึ่ง
หม่าซ่วยขับตามทิศทางที่ชาวบ้านคุยกันตอนพักผ่อน ไปตามถนนเส้นรองประมาณยี่สิบนาที ไฟถนนค่อย ๆ หรี่ลง ตึกรามบ้านช่องสองข้างทางเปลี่ยนจากอาคารเป็นบ้านชั้นเดียว จากบ้านชั้นเดียวเป็นพื้นที่รกร้าง สุดท้ายแม้แต่ที่รกร้างก็หายไป เหลือเพียงป่ามืดทึบ
เขาลดความเร็ว สายตาสอดส่องในความมืด
ขี่ไปอีกประมาณหนึ่งลี้ครึ่ง ข้างทางปรากฏโรงงานอิฐร้างแห่งหนึ่ง
ด้านหลังโรงงานอิฐ ในป่า มองเห็นแสงไฟลอดออกมาริบหรี่
หม่าซ่วยจอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไว้หลังพุ่มไม้ข้างทาง เอากิ่งไม้แห้งมากลบไว้ แล้วแบกกระสอบป่าน เดินไปทางแสงไฟนั้น
ถ้าเขาเป็นคนธรรมดา ก็ต้องไม่กล้ามาแน่
แบกของมีค่ามามากมายขนาดนี้ โอกาสถูกปล้นสูงมาก ถ้าไม่ดีอาจถึงตาย
แต่ตอนนี้มีระดับพลังอยู่ในร่าง ฝีมือสูงย่อมมีความกล้า กลับกลัวว่าจะไม่เจอโจร ให้ได้ออกกำลังเสียหน่อย