ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ก็มีคนมาถามหาหนังหมีอีก
เป็นผู้หญิงใส่เสื้อโค้ทขนมิงค์ อายุประมาณสี่สิบ ใบหน้าโบกแป้งหนาจนในแสงไฟดูขาวซีดน่ากลัว
เธอนั่งยองลง ใช้นิ้วลูบไล้เส้นขนของหนังหมี
นางเอ่ยชม "หนังดีเลย ถลกทั้งผืน ไม่มีรอยมีด ไม่มีรอยแมลงกัด ราคาเท่าไหร่"
"สามหมื่น"
ผู้หญิงส่ายหน้า "สองหมื่น หนังดีก็จริง แต่ปลายฤดูหนาวแล้ว เอาไปตัดโค้ทไม่ทัน ต้องสต็อกไว้รอปีหน้า เก็บของไว้ปีนึง ดอกเบี้ยก็ไม่รู้เท่าไหร่แล้ว"
หม่าซ่วยครุ่นคิดครู่หนึ่ง "สองหมื่นห้า"
"สองหมื่นสอง"
"สองหมื่นสี่ ต่ำกว่านี้ไม่ได้แล้ว"
ผู้หญิงลังเลเล็กน้อย ก่อนล้วงเอาเงินปึกหนึ่งจากกระเป๋าถือ นับออกมายี่สิบสี่ใบวางลงบนผ้าพลาสติก
"ตกลง"
นางกวักมือเรียกลูกน้องสองคน ให้ช่วยม้วนหนังหมีหิ้วออกไป
หม่าซ่วยมองเงินสดในเป้สะพายหลังที่หนาขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกประหลาดใจอย่างเงียบๆ
ขายได้เร็วขนาดนี้
สมกับคำว่า ม้าไม่อ้วนถ้ากินหญ้ากลางคืนไม่พอ
แค่ชั่วโมงเดียว อุ้งตีนหมีสี่ชิ้นกับหนังหมีหนึ่งผืน ก็ขายได้ห้าหมื่นสอง
ถ้าเป็นแบบนี้ ถุงดีหมีนั่นขายได้อีกสามสี่หมื่น คืนนี้ก็จะได้เงินเกือบหนึ่งแสน
จู่ๆ เขาก็เกิดความคิดแวบขึ้นมา
จะขึ้นเขาไปล่าหมีดำอีกสักสองสามตัวดีไหม
เขาฉางไป๋ใหญ่ซะขนาดนั้น หมีดำก็ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว
ด้วยฝีมือเขาในตอนนี้ แถมมีวิชาประสานสมานช่วย ล่าสักสองสามตัวไม่น่ามีปัญหา
หมีตัวนึงก็เกือบแสน ล่าได้แปดสิบตัว ก็เป็นเศรษฐีร้อยล้านแล้วไม่ใช่หรือ
แต่ความคิดนี้เพิ่งโผล่พ้นหัว ก็ถูกเขากำจัดทิ้งทันที
ไม่ได้
ที่ล่าหมีดำตัวนั้นได้ ก็แค่บังเอิญ ตอนนั้นหนีตายเอาตัวรอด จำใจต้องสู้
ถ้าให้เขาตั้งหน้าตั้งตาบุกเข้าป่าล่าหมี เสี่ยงเกินไป
หมีดำไม่ใช่หมูบ้าน มันคือสัตว์ร้ายของจริง