"เกี่ยวอะไรกับแม่เธอ?"
ใจหม่าซ่วยวูบวาบ นึกในใจว่าความลับระหว่างเขากับน้าอวิ้นถูกหลินชูหรานรู้เข้าแล้วไม่ใช่หรือ?
ทั้งสองยังไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรเลย ไม่ได้แสดงท่าทีพิเศษใด ๆ หลินชูหรานไม่น่าจะจับได้นะ
"ทำไมจะไม่เกี่ยว?" หลินชูหรานนั่งขัดสมาธิบนเตียง กอดอกสองมือ ทำท่าเตรียมไต่สวน "ตอนนี้นายอยู่บ้านแม่ฉัน กินของแม่ฉัน ดื่มของแม่ฉัน แม้แต่เสื้อผ้าก็แม่ฉันซื้อให้ นายนี่มันกตัญญูปลอม ๆ รู้ไหม?"
หม่าซ่วยถอนใจโล่งอก ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง
เขารู้สึกทั้งขำทั้งงง "ผมแค่ออกไปทำธุระข้างนอก เกี่ยวอะไรกับแม่เธอ? แล้วเกี่ยวกับกตัญญูปลอม ๆ ตรงไหน?"
"ทำธุระ? ธุระอะไร? ดึกดื่นป่านนี้ต้องไปทำธุระอะไร? นายไม่ได้ไปหาผู้หญิงพวกนั้นใช่ไหม?"
หม่าซ่วยเกือบสำลักน้ำลายตัวเองตาย
เด็กผู้หญิงสมัยนี้ ในหัวมีแต่อะไรกัน?
"หลินชูหราน ถ้าเธอยังพล่ามไร้สาระอีก ฉันจะโยนเธอออกไปเดี๋ยวนี้"
หลินชูหรานแลบลิ้นเล็กน้อยแล้วเงียบไป
แต่เธอก็ไม่ได้ลงจากเตียง ยังนั่งขัดสมาธิอย่างนั้น สองมือเท้าคางบนเข่า เอียงคอจ้องหม่าซ่วย ใต้กางเกงขาสั้นสีชมพู ขาสองข้างขาวเนียนเผยให้เห็น เข่าเป็นปุ่มกลม น่องเรียวเล็ก ปลายนิ้วเท้ากระดิกไปมา
วิชาประสานสมานในกายหม่าซ่วยเริ่มหมุนคลั่งอีกครั้ง