......
อาบน้ำเสร็จ หม่าซ่วยก็ระงับไฟโทสะลงได้ในที่สุด
ชุดนอน กางเกงใน ล้วนเป็นของใหม่ที่หลินหยุ่นเตรียมไว้ ซักสะอาดหยก ๆ เมื่อวันนี้
ตอนสวมใส่ หม่าซ่วยรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก
สามปีที่ตระกูลเฉิน ตนทำงานหนักดั่งวัวควาย แต่ไม่เคยมีใครซักเสื้อผ้าให้ กลับเป็นตนที่คอยซักเสื้อผ้าให้เฉินซืออวี่อยู่บ่อยครั้ง
ไม่สิ ต้องบอกว่าซักให้ทั้งครอบครัวของเฉินซืออวี่
ครอบครัวเฉินซืออวี่ก็รวยเป็นร้อยพันล้านแท้ ๆ แต่พอตนเข้าไปอยู่กลับไล่แม่บ้านออก แล้วโยนงานแม่บ้านให้ตนทำแทน
แม้แต่กางเกงในกับถุงน่องของแม่ยายยังต้องซัก
เทียบกันดูแล้ว น้าอวิ้นดีกับตนเกินกว่าเหตุ
เขาใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย เสื้อยืดพอดีตัวมาก แนวตะเข็บบ่าทาบกับหัวไหล่กว้างเป๊ะ ผ้าช่วงอกตึงเล็กน้อยเผยให้เห็นเค้าโครงกล้ามเนื้อแน่นหนา
เอวกางเกงลำลองก็พอดีตัว ยางยืดไม่แน่นไม่หลวมเกิน ขากางเกงห้อยคลุมข้อเท้า ยามเดินพลิ้วไหวแผ่วเบา
หม่าซ่วยเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมา
ผ่านหน้าห้องของหลินหยุ่น ประตูเปิดแง้มอยู่
หลินหยุ่นนั่งอยู่บนเตียง หันหลังให้ประตู มือถือไดร์เป่าผมเป่าผมอยู่
นางได้ยินเสียงฝีเท้า หันหน้ามา แล้วก็แน่นิ่งไป
หม่าซ่วยสวมเสื้อยืดสีขาวตัวนั้น ผ้าช่วงอกรั้งเป็นเค้าโครงกว้าง
เสื้อยืดขาวสอดเข้าในเอวกางเกงลำลองสีเทาเข้ม เอวเพรียวกระชับ ขากางเกงทิ้งตัวตรง ทั้งร่างยืนอยู่ตรงนั้น ดั่งต้นไป๋หยางที่เพิ่งถูกสายฝนชำระล้าง สะอาด สง่างาม เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณและพลังอย่างบอกไม่ถูก
หลินหยุ่นคลื่นเหม่งเคลื่อนไหว
ไดร์เป่าผมยังส่งเสียงหวี่ง ๆ หวิง ๆ
หม่าซ่วยยืนอยู่หน้าประตู ถูกนางจ้องจนรู้สึกอึดอัด เกาศีรษะ "น้าอวิ้น เป็นอะไรไปหรือ?"
"อ๋อ?" หลินหยุ่นถึงได้สติ รีบร้อนปิดไดร์เป่าผม ใบหูแดงก่ำ "เปล่า ไม่มีอะไร แค่......น้าว่ารู้สึกว่าเสื้อตัวนี้เจ้าใส่แล้วดูดีเหมือนกันนะ"