หม่าซ่วยรับปากอย่างหนักแน่นว่าจะมาหาที่อำเภอให้บ่อย ๆ หลินหยุ่นถึงยอมปล่อยเขาไป
ยังมีเวลาอีกตั้งนาน ซ่วยเพิ่งหายจากความโง่ ยังปรับตัวไม่ค่อยได้ ให้เขาคุ้นเคยกับหมู่บ้านซวงเฟิงถุนไปก่อนก็ดี
ตกเย็น หลังกินข้าวเสร็จ สามคนผลัดกันอาบน้ำ
หลินชูหรานอาบคนแรก
อาบเสร็จ หลินชูหรานใส่ชุดนอนสีชมพูแบบแขนสั้นกางเกงขาสั้น
เสื้อตัวสั้นมาก ชายเสื้อคลุมถึงแค่สะดือ เผยให้เห็นเอวขาวบาง
ขาสั้นยิ่งสั้น ขากางเกงถึงกลางต้นขา ขาทั้งสองข้างขาวผ่องเหยียดตรงออกมาเต็มตา เข่าเรียวกลม น่องได้รูป
ผมเธอยังเปียกอยู่ สยายบนบ่า หยดน้ำไหลตามปลายผมร่วงลงมา เปียกคอชุดนอนเป็นวงเล็ก ๆ แนบติดผิวจนเกือบโปร่งใส
ไม่มีผมเขียว ไม่มีตุ้มหูจมูก แม้แต่รอยสักที่แขนก็หายไปหมด
หม่าซ่วยมองหลินชูหรานตาไม่กะพริบ งงขึ้นมาว่าแค่อาบน้ำแป๊บเดียว รอยสักหายไปไหน
หลินชูหรานเห็นหม่าซ่วยจ้องก็หน้าแดง "มองอะไร ไม่เคยเห็นสาวสวยหรือไง"
หม่าซ่วยได้สติ ยิ้มแหย ๆ ชี้ไปที่แขนอีกฝ่าย "แค่ก ๆ รอยสักนั่นล้างออกยังไง"
หลินชูหรานหัวเราะพรืด "นึกว่าของจริงหรือไง ฉันแปะสติกเกอร์ให้ดูเท่เฉย ๆ จะบ้าเรอะทำตัวเอง"
หม่าซ่วยพูดไม่ออก
เขามองตุ้มหูแวววาวบนจมูกหลินชูหราน "แล้วตุ้มหูนั่นไม่ทำตัวเองหรือ"
หลินชูหรานหัวเราะลั่น ยกมือดึงตุ้มหูก็หลุด
"อันนี้ก็ปลอม ไม่ได้เจาะรู ฉันกลัวเจ็บ"
พูดพลางโยนตุ้มหูลงโต๊ะกระจก เอามือรูดแถวหูเอาต่างหูแวววาวออกมาหมด ไม่ได้เจาะสักอัน หนีบทั้งนั้น
หม่าซ่วยหมดคำพูดจริง ๆ
สรุปว่าเครื่องประดับพร่าพราวทั้งตัวนี่ของปลอมหมด
ผมเขียวเป็นสีย้อม รอยสักเป็นสติกเกอร์ ตุ้มหูเป็นแม่เหล็ก ต่างหูเป็นแบบหนีบ
เหลือแค่สูบบุหรี่นั่นจริง
หม่าซ่วยมองใบหน้าใส ๆ ไร้การตกแต่งของหลินชูหราน จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเด็กนี่กับเด็กเกเรตอนกลางวันเป็นคนละคนเลย
ผิวขาวจัด หน้าตาเรียวงาม ดวงตาซื่อ ๆ คมรูปเมล็ดซิ่ง ดั้งจมูกไม่สูงแต่ได้รูป ริมฝีปากสีชมพู ไม่ได้ทาลิป แต่ดูเปล่งปลั่ง