ที่นอนยุบตัวลงเล็กน้อย ไอร้อนที่คุ้นเคยห่อหุ้มตัวเขาทันที กลิ่นกายเฉพาะตัวของเป้าซียงเซียงลอยคละเคล้า เหมือนมีมือล่องหนห่อหุ้มตัวเขาทั้งร่าง
ร่างของเป่าชางเซียงเกร็งขึ้นทันที ราวกับถูกอะไรสะกิดให้ตื่น ดวงตาเบิกกว้าง
เธออ้าปากกำลังจะร้องด้วยความตกใจ แต่มือข้างหนึ่งก็ปิดปากเธอไว้เสียก่อน
"พี่สะใภ้ ผมเอง" เสียงกระซิบแผ่วเบาของหม่าซ่วยแฝงรอยยิ้ม
ดวงตาของเป้าซียงเซียงกระพริบในความมืด แววตื่นตระหนกจางหายไปในพริบตา กลายเป็นความประหลาดใจระคนดีใจ
เธอเอื้อมมือดึงมือของหม่าซ่วยออกจากปากตัวเอง พลิกตัวเข้าหา ขยับใบหน้าประกบชิด ลมหายใจพ่นรดหน้าหม่าซ่วย อบอวลด้วยกลิ่นหอมดอกไม้จาง ๆ
"ซ่วย เธอเข้ามาได้ไงกัน พี่สะใภ้เพิ่งฝันถึงเธออยู่เลย ที่แท้ก็ไม่ใช่ฝันสินะ"
เธอพูดพลางเอื้อมมือลูบหน้าหม่าซ่วย ปลายนิ้วไล้จากหน้าผากลงมาสันจมูก แล้วเลื่อนไปที่ริมฝีปาก คล้ายกำลังยืนยันตัวตน
"ผมคิดถึงพี่สะใภ้ ก็เลยมา" หม่าซ่วยดึงร่างเป่าชางเซียงเข้ามากอด ริมฝีปากแตะใบหู กระซิบแผ่ว "พี่สะใภ้ฝันว่าผมทำอะไรเหรอ"
ใบหน้าเป้าซียงเซียงแดงระเรื่อในแสงสลัว เธอไม่ตอบ แต่อ้อมแขนกลับรัดเอวหม่าซ่วย ซุกตัวแนบในอ้อมกอด
"ก็...ก็ฝันว่าเธอมาหาพี่ ตรงกับตอนนี้เลย"
หม่าซ่วยไม่เอ่ยวาจาใดอีก
วิชาประสานสมานทำงานดังสนั่นขึ้นในทันทีที่กายเนื้อต้องกัน พลังปราณพวยพุ่งออกจากตันเถียน ไหลท่วมไปตามเส้นลมปราณ หลั่งเข้าสู่ร่างของเป้าซียงเซียง