เฉินเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นทั้งใบหน้าก็แดงซ่านขึ้นมาจรดปลายหูในพริบตา
เธออ้าปากคล้ายจะพูดอะไร แต่พอสบตาคู่ที่แฝงรอยยิ้มของหม่าซ่วย ถ้อยคำที่จะเอื้อนเอ่ยก็กลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียอย่างนั้น
“เสี่ยวซ่วยกัว คุณ...คุณเจ็บตรงไหนคะ...”
หม่าซ่วยเห็นท่าทางเขินอายปนตื่นเต้นของเธอแล้ว ความสะใจราวกับปั้นเรื่องแกล้งเธอสำเร็จก็ผุดซ่านขึ้นมาอีกครั้ง
โน้มตัวเข้าไปใกล้ ลดเสียงต่ำ กระซิบบอกบางอย่าง
ใบหน้าของเฉินเหยากลับแดงหนักกว่าเดิม
นางกัดริมฝีปาก ราวกับรวบรวมความกล้าอย่างยิ่งยวด “ถ้า...ถ้าอย่างนั้นคงต้องเปลี่ยนที่แล้วล่ะ ตรงนี้ถ้าใครมาเห็นเข้าจะแย่เอา”
หม่าซ่วยกวาดตามองรอบทิศ มุมนี้ช่างเงียบสงัดนัก ด้านหน้ามีแนวพุ่มฮอลลี่สูงระดับอกคนกั้นเป็นปราการ รถสองข้างจอดห่างออกไป ต่อให้มีใครเดินผ่านก็ยากจะเห็นเหตุการณ์ในรถ
เขาเอื้อมมือปรับเบาะฝั่งคนขับให้เลื่อนถอยหลัง แล้วเอนพนักพิงลงต่ำอีกหน่อย จากนั้นก็เบือนหน้ามามองเฉินเหยา พลางตบเบาะข้างตัวเป็นทำนองบอก
เฉินเหยาลังเลเพียงอึดใจ ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยและขยับตัวอย่างระมัดระวังย้ายมาฝั่งคนขับ
......
ยี่สิบนาทีต่อมา รถยนต์ก็ถูกสตาร์ทอีกครั้ง แล่นช้า ๆ กลับไปจอดหน้าโชว์รูม 4S
เฉินเหยานั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสาร สีแดงระเรื่อบนแก้มยังไม่อาจจางลงไปได้ทั้งหมด
เธอจัดคอปกเสื้อที่ถูกทำให้ยับยู่ยี่ แล้วดึงชายกระโปรงทรงสอบที่ร่นขึ้นมาให้เข้าที่ จนมั่นใจว่าตนเองดูไม่มีพิรุธแล้วจึงผลักประตูรถเปิดออก
เฉินเหยาหันกลับมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่หม่าซ่วย “เสี่ยวซ่วยกัว ฉันไปทำงานก่อนนะ”
หม่าซ่วยพิงเบาะนั่ง มองมาดของเธอพลางรู้สึกเบาใจขึ้นมากโข
ท่วงท่าแกมซนและเขินอายนั่น ส่อบอกว่าเฉินเหยาก้าวข้ามเงามืดของอู๋ข่ายออกมาแล้ว
หม่าซ่วยมองตามแผ่นหลังของเธอจนลับหายเข้าไปหลังประตูกระจกโชว์รูม จากนั้นก็สตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง ขับเคลื่อนออกจากโชว์รูม 4S