หม่าซ่วยอัดอั้นจนแทบระเบิด
แม่งเอ๊ย ไอ้คู่ชั่วช้านี่ ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาเสียเลย
หม่าซ่วยกล่าวเสียงดุดัน "จากนี้ไปอยู่กับฉัน ไม่มีเงินให้ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ต้องหางานทำให้ได้ เลี้ยงตัวเองให้รอด ตกลงไหม"
อู๋เหม่ยหลานผงกหัวรัวเร็ว "ได้ได้ๆ ฉันจะทำงานเก็บเงิน เงินเดือนที่หาได้ยกให้คุณหมด"
"ใครอยากได้เงินเธอ" หม่าซ่วยชำเลืองมอง "พูดมาสิ นอกจากวิชาสะกดจิตกระจอกๆนั่นแล้ว เธอทำอะไรเป็นอีก มีทักษะจริงจังติดตัวบ้างไหม"
อู๋เหม่ยหลานถูกถามอึ้ง อ้อแอ้อยู่พักใหญ่ "ฉัน...ฉันเคยเรียนเสริมสวยตัดผมมา ก่อนหน้านี้ทำงานที่ร้านตัดผมในอำเภออยู่สองปี ตัดผม ดัดย้อมก็พอได้ แต่ต่อมาอู๋ข่ายบอกว่างานด้านนี้เงินช้า บังคับให้ฉันทำเรื่องนั้นกับเขา...ฉันก็เลยลาออก"
หม่าซ่วยโยนมือถือคืนใส่มืออู๋เหม่ยหลาน เอนตัวพิงเบาะคนขับ มองนางด้วยหางตา
"งานเสริมสวยตัดผมห้ามทำเด็ดขาด"
อู๋เหม่ยหลานนิ่งงัน "ทำไมล่ะ งานนั้นฉันก็ทำได้ดีนะ ย้อมดัดก็เป็น ลูกค้าหลายคนชมฝีมือฉันด้วย..."
"เธอมันยั่วนัก แขกที่ไหนจะนั่งให้ตัดผมแบบซื่อๆ ล้วนแต่คิดฉวยโอกาสทั้งนั้น ตอนนั้นเธอจะตั้งใจทำงานหรือไปรับใช้พวกเต่าบุโรทั่ง"
อู๋เหม่ยหลานถูกว่าจนหน้าแดงระเรื่อ
ผ่านไปหลายวินาทีถึงพึมพำเบาๆ "จริงๆแล้ว...ก่อนหน้านี้ก็มีคนชอบลวนลามบ่อยๆ เจ้าของร้านก็ไม่สนใจ แขกบางคนบอกใบ้ให้ฉันเลิกงานไปกินข้าวด้วย ตอนนั้นฉันก็ไม่มีเงิน แถมยังไม่กล้าโกรธ ได้แต่ทน ฉันก็เบื่อแทบตาย"