จ้าวจั้นกั๋วคือผู้ชายเก่าของหลินหยุ่น ตอนเด็ก ๆ หม่าซ่วยแทบไม่เคยเห็นหน้าเขาที่บ้านหลินหยุ่นเลย
ตอนนั้นทั้งคู่กำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว จึงไม่มีความทรงจำอะไรหลงเหลืออยู่เลย
ถ้าจ้าวจั้นกั๋วดีกับหลินหยุ่น หม่าซ่วยก็ไม่รังเกียจที่จะเรียกเขาว่าน้าเขย
แต่จ้าวจั้นกั๋วไอ้สารเลว ก่อนหน้านี้ทำไม่ดีกับหลินหยุ่น
ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ยังคิดจะหวนกลับมากินหญ้าเก่า ฝันไปเถอะ
ตอนนี้หลินหยุ่นเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว จะให้จ้าวจั้นกั๋วมาแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด
หม่าซ่วยไม่พูดพล่ามทำเพลง ถีบเข้าที่อกไอ้หัวเหลืองเต็มแรง
ไอ้หัวเหลืองรู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลที่ส่งมาจากหน้าอก ร่างกายลอยละลิ่วเข้าไปในร้านอย่างควบคุมไม่ได้
ภายในร้าน
“พี่หยุ่น ร้านนี้ขายดีนะ คนเยอะเชียว”
เสียงของหลินหยุ่นไร้อุณหภูมิ แววตาเย็นชากวาดมองชายตรงหน้าที่อยู่ในชุดสูทเรียบหรู
“จ้าวจั้นกั๋ว พาคนมาร้านฉันตั้งเยอะนี่ คิดจะมาทำลายชื่อเสียงฉันหรือไง”
จ้าวจั้นกั๋วสวมสูทสีเทาเข้ม เนคไทผูกอย่างพิถีพิถัน ผมหวีเป็นมันเงา ดูภายนอกเหมือนเป็นคนมีหน้ามีตา
แต่ถุงใต้ตาและรอยคล้ำรอบดวงตาจาง ๆ นั่นกลับฟ้องว่าเขาใช้ชีวิตอย่างเสเพลแค่ไหนตลอดหลายปีที่ผ่านมา
“หยุ่นหยุ่น เธอพูดแบบนี้เหมือนคนนอกเลยนะ” จ้าวจั้นกั๋วฉีกยิ้มเต็มหน้า ก้าวเข้าไปใกล้หลินหยุ่นอีกนิด “ฉันพาพวกเขามา ก็กลัวว่าจะมีลูกค้าบ้าบอคอแตกมารบกวนเธอในร้านนะ มาปกป้องเธอไง”
“ไอ้หัวเหลืองกับพวกยืนขวางอยู่หน้าประตู นั่นเรียกว่าปกป้อง? นั่นมันไล่ลูกค้าฉันชัด ๆ”