เฉินเหยารีบร้อนเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ก้มตัวนั่งเข้ามา
ตอนประตูปิด มีลมเย็นวูบหนึ่งพัดเข้ามา ปนกับกลิ่นน้ำยาซักผ้าจาง ๆ อบอวลอยู่ในรถ
เฉินเหยานั่งที่เบาะผู้โดยสาร มือทั้งสองวางซ้อนกันบนเข่า กระโปรงทรงสอบเลื่อนขึ้นเล็กน้อยตามท่านั่ง เผยหัวเข่าที่หุ้มด้วยถุงน่องสีดำมากขึ้น
ขาทั้งสองข้างชิดกันแน่น ปลายเท้างุ้มเข้าด้านในเล็กน้อย นั่งหลังตรงอย่างเรียบร้อย เหมือนเพิ่งนั่งในรถของผู้ชายแปลกหน้าเป็นครั้งแรก
หม่าเสวียนเหลือบมองแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มอย่างควบคุมไม่อยู่
ตอนอยู่ที่ร้าน สาวคนนี้ทำงานคล่อง พูดจาฉะฉาน ดูเป็นมืออาชีพด้านการขาย
แต่ตอนนั่งที่เบาะผู้โดยสาร อาการประหม่านั้นซ่อนไม่อยู่เลย
หม่าเสวียนสตาร์ตรถ ขับออกสู่ถนนหลักอย่างช้า ๆ
“คุณเฉิน บ้านคุณอยู่ทางไหนครับ”
เฉินเหยาตอนนี้เหมือนเพิ่งได้สติ ร้อง “อ้อ” “อยู่... อยู่ทางใต้ แถวถนนหนานย่วน ตรงย่านเมืองเก่า เลี้ยวขวาตรงสี่แยกข้างหน้า แล้วตรงไปเรื่อย ๆ อีกประมาณ 10 นาทีก็ถึงแล้ว”
หม่าเสวียนตอบรับ เปิดไฟเลี้ยว รถเลี้ยวขวาที่สี่แยก
ภายในรถเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมอุ่นจากช่องแอร์และเสียงแผ่วเบาของยางที่เสียดสีกับพื้นถนน
เขาเห็นจากหางตาว่าท่านั่งของเฉินเหยายิ่งเก้ ๆ กัง ๆ กว่าเมื่อกี้ ดูออกจะประหม่า
“คุณเฉิน ไม่ต้องประหม่าแบบนี้หรอกครับ ผมไม่ใช่คนไม่ดีสักหน่อย”