หม่าซ่วยยกแก้วขึ้นจิบ น้ำอุ่นไหลลงคอ ให้ความรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว
เขาวางแก้วลง เห็นเฉินเหยาก็กำลังดื่มน้ำเช่นกัน
แต่ท่วงท่าการดื่มของเธอตอนนี้ ต่างราวฟ้ากับเมื่อครู่ในร้าน เธอกระดกน้ำติดกันหลายอึกใหญ่ ราวกับกระหายมานาน ลูกกระเดือกเคลื่อนขึ้นลง หยดน้ำไหลย้อยจากมุมปาก
โอ้โฮ นี่กระหายขนาดไหนเนี่ย?
“คุณเฉิน กระหายน้ำมากเหรอครับ?”
เฉินเหยาวางแก้ว เช็ดมุมปากด้วยหลังมือ แววตาชวนหลบ “ค่ะ... เมื่อกี้วิ่งมา เลยกระหายนิดหน่อย”
เธอพูดพลางแก้วในมือก็ยังไม่วาง ใช้สองมือกอบขอบแก้วไว้ ราวกับมีบางอย่างบีบรัดอยู่ในอก
เธออ้าปากเหมือนจะพูด แต่แล้วก็กลืนกลับลงไป
หม่าซ่วยรู้สึกแปลกๆ แต่นึกไม่มาก ลุกขึ้นยืน “โอเค น้ำก็ดื่มแล้ว ผมขอตัวก่อน ตอนเย็นยังติดธุระ ต้องกลับไปเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ”
“เดี๋ยวก่อน!” เฉินเหยาผุดจากโซฟา น้ำเสียงดังขึ้นกว่าเดิม ราวกับกลัวเขาจะหนีไป น้ำในแก้วกระฉอกหยดลงบนหลังมือสองสามหยด
หม่าซ่วยมองเธอด้วยความฉงน “มีอะไรเหรอครับ?”
เฉินเหยายืนอยู่ มือหนึ่งกำแก้ว อีกมือห้อยข้างตัว นิ้วมือบิดผ้ากระโปรงทรงสอบอย่างไม่รู้ตัว
“คุณหม่า คุณ... คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
หม่าซ่วยเลิกคิ้ว “เรื่องอะไรครับ?”
“หลอดไฟในห้องนอนฉันเสียมาหลายวันแล้ว ฉันเอื้อมไม่ถึง คุณตัวสูง ช่วยดูให้หน่อยนะคะ?”