เฉินเหยาสวมรองเท้าส้นสูงสาวเท้าเร็วไปที่เคาน์เตอร์ พูดกับคนหลังเคาน์เตอร์สองสามประโยค แล้วหยิบแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งเดินกลับมา พาหม่าซ่วยนั่งลงบนโซฟาในโถงนิทรรศการ เริ่มดำเนินการซื้อรถ
หม่าซ่วยล้วงบัตรประชาชนยื่นให้ แล้วถือโทรศัพท์เตรียมโอนเงิน นิ้วหยุดชะงักบนหน้าจอ "อ้อ คันสีเทาผมขับเอง ส่วนคันสีแดงซื้อให้คนในครอบครัว ต้องจดทะเบียนในชื่อเธอ ตัวเธอมาไม่ได้ เรียกคนเอาบัตรประชาชนของเธอมาส่งได้ไหม"
"ได้ค่ะ คุณลูกค้า ขอเพียงได้บัตรตัวจริงมา เรารับดำเนินการโอนให้ได้ค่ะ"
หม่าซ่วยพยักหน้า ควักโทรศัพท์กดโทรหาหลินหยุ่น
เสียงเรียกดังหลายครั้งกว่าปลายสายจะรับ เสียงอีกฝั่งอึกทึก ฟังดูคล้ายกำลังคุ้ยหาของ มีเสียงผู้คนดังจอแจ
ใจหม่าซ่วยรัดรึงขึ้นมาทันใด นึกในใจว่าไม่ใช่แล้วกระมัง วันนี้คนเข้าร้านยังเยอะอีกหรือ
"ฮัลโหล ซ่วย? มีอะไรเหรอ"
"น้าอวิ้น อยู่ที่ร้านเหรอครับ พอจะมีเวลาแวะมาที่ศูนย์รถยนต์หน่อยได้ไหม" หม่าซ่วยถามหยั่งเชิง
ถ้าหลินหยุ่นมาดำเนินการด้วยตัวเองได้ก็จะดีที่สุด
"โอ๊ย ซ่วย วันนี้ทำไมไม่มาล่ะ ร้านเล็ก ๆ ของน้าสองมือแทบไม่พัก ลูกค้าพากันเรียกหาแต่แก น้าได้แต่บอกปัดไปว่าพรุ่งนี้แกถึงมา ถึงกระนั้นการค้าก็ยังดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ น้าไปศูนย์รถยนต์ไม่ได้หรอก"
หม่าซ่วยทั้งขำทั้งอึ้ง นึกไม่ถึงว่าวิดีโอคลิปนั้นจะส่งแรงกระแทกรุนแรงถึงเพียงนี้
"อะแฮ่ม น้าอวิ้น ถ้างั้นผมเรียกคนส่งของ ให้เขาเอาบัตรประชาชนน้าไปให้หน่อยนะครับ"
ทางหลินหยุ่นตอบตกลงโดยไม่ทันคิด "ได้ เรียกเถอะ น้าขอไปยุ่งก่อน"