หม่าซ่วยหัวสมองอื้ออึง
ให้ตายสิ
พี่สะใภ้ดูซื่อ ๆ เรียบ ๆ อย่างนี้ ไม่นึกเลยว่า......จะล้ำสมัยขนาดนี้
ไม่ใส่แม้แต่ชั้นใน?
สายตาเขาควบคุมไม่อยู่กวาดมองหลิวซูเฟินอีกครั้ง
ชุดชั้นในกันหนาวเปียกชุ่มแนบเนื้อ โครงทรวงอกเห็นชัดเจน แน่นอน......ไม่มีร่องรอยของชั้นในจริง ๆ
หม่าซ่วยรีบดึงสายตากลับ สูดลมหายใจลึก กดเปลวไฟชั่วร้ายนั้นลงไปอย่างแรง
ให้ตายสิ ให้ตายสิ ให้ตายสิ
เขารำพึงในใจสามครั้ง สีหน้าพยายามคงความสงบนิ่ง
"อะแฮ่ม" หม่าซ่วยกระแอมสองที กระแอมให้คอโล่ง "ถ้าอย่างนั้น...พี่สะใภ้ ผมหันหลังให้ ไม่มอง พี่ถอดส่งมาให้ผมก็พอ ผมช่วยบีบน้ำออกแล้วพี่ค่อยใส่"
หลิวซูเฟินลังเลครู่หนึ่ง กัดริมฝีปาก พยักหน้าในที่สุด
นางก็ไม่มีทางเลือก
เสื้อผ้าเปียกใส่แล้วหนาวเกินไป หนาวแบบที่ไม่ใช่ลมหนาวพัดมาจากข้างนอก แต่เป็นความหนาวที่พวยพุ่งออกจากซอกกระดูก หนาวจนฟันกระทบกัน ตัวแข็งทื่อ อวัยวะภายในเหมือนบีบรัด
ถ้ากลับไปทั้งเปียกแบบนี้ เดินไปถูกลมไปตลอดทาง ถึงบ้านต้องล้มป่วยหนักแน่
หม่าเต๋อโฮ่วไอ้ขี้เหล้านั่นไม่เหลียวแลนาง จางกุ้ยหลานก็ปากจัดไม่ปล่อย ต้องพูดอะไรไม่ดีออกมาแน่
"ถ้าอย่างนั้น......เจ้าหันไปสิ" หลิวซูเฟินพูดเสียงเบา
หม่าซ่วยหันหลังให้ทันที หันหน้าไปทางแม่น้ำหานชง หันหลังให้หลิวซูเฟิน
หมอกยามเช้าเหนือแม่น้ำยังไม่จางหมด เป็นแผ่นบาง ๆ ลอยเหนือผิวน้ำ เคลื่อนไหวช้า ๆ ตามกระแสน้ำ
ทางหมู่บ้านไกลออกไปมีเสียงไก่ขัน สลายความเงียบของยามเช้า
ข้างหลังมีเสียงซ่าซ่า
เสียงชายเสื้อชั้นในกันหนาวถูกถกขึ้น เสียงผ้าถูผิวเนื้อ และเสียงหายใจรัวกระชั้นของหลิวซูเฟินที่พยายามระงับ