เรื่องที่หม่าซ่วยยังไม่ได้ใส่กางเกงใน สุดท้ายก็ถูกหลิวซูเฟินจับได้จนได้
"อ๊า!"
หลิวซูเฟินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สะดุ้งจนทรุดตัวลงนั่งก้นกระแทกพื้น
หม่าซ่วยก็ได้สติ รีบหันหลังไปหาชุดใส่
"ป้าซูเฟิน ป้า......ป้าหลับตาก่อนสิครับ ผมใส่เสื้อผ้า......" หม่าซ่วยพูดเตือนพลางสวมเสื้อผ้าไปด้วย
ตอนนี้หม่าซ่วยสมองเบลอไปหมด ไม่คิดว่าเรื่องน่าอับอายแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง
แถมยังเป็นตอนเช้าตรู่ ช่วงที่ไฟในตัวมันแรงที่สุดอีก
แบบนี้ไม่ทำให้หลิวซูเฟินเข้าใจผิดหรอกเหรอ......
เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่า ตอนนี้หลิวซูเฟินไม่ได้ทำตามที่เขาบอกให้หลับตาเลย กลับจ้องมองแผ่นหลังที่วุ่นวายของเขาอย่างตาเป็นประกาย
พอหม่าซ่วยใส่เสื้อผ้าครบทุกชิ้น หันกลับมา เห็นหลิวซูเฟินจ้องเขาตาเขม็ง หัวก็แทบระเบิด
ป้าซูเฟินจะเอายังไงกันแน่ เมื่อกี้คงไม่ได้มองเขาตลอดตอนใส่เสื้อผ้าหรอกนะ?
"อะแฮ่ม ป้าซูเฟิน คือว่า... ป้าหนาวไหมครับ?" หม่าซ่วยนึกว่าอีกฝ่ายตกใจค้าง เลยกระแอมเตือน
หลิวซูเฟินถึงได้สติ หน้าสวยแดงซ่านในทันที สายตาหลุกหลิกหลบ
จากนั้น เธอก็รู้สึกถึงความหนาวเย็นวาบไปทั่วร่าง จมูกเหมือนมีลมอะไรบางอย่างพุ่งขึ้น
"ฮัดชิ่ว!"
หลิวซูเฟินจามเสียงดังลั่น แล้วตัวสั่นงันงกห่อไหล่ เห็นชัดว่าหนาว
หม่าซ่วยขมวดคิ้วทันที
แย่แล้ว
ด้วยสภาพร่างกายเขาเอง หลังจากผ่านการถอดร่างเปลี่ยนกระดูกก็ไม่รู้สึกรู้สาหนาวร้อน กระโดดลงแม่น้ำน้ำแข็งกลางฤดูหนาวยังเหมือนอาบน้ำอุ่น
แต่หลิวซูเฟินไม่ใช่ เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา กระดูกเนื้อก็ไม่ได้แข็งแรงมาตั้งแต่แรก ซ้ำหลายปีมานี้ใช้ชีวิตอยู่กับหม่าเต๋อโฮ่วขี้เหล้านั่น โภชนาการก็ตามไม่ทัน รากฐานร่างกายทรุดโทรมไปตั้งนานแล้ว
เมื่อครู่จู่ ๆ ตกลงไปในแม่น้ำเย็นเฉียบ ตัวเปียกโชกทั้งตัว แล้วยังมาโดนลมเย็นบนฝั่งพัดใส่อีก ถ้าไม่เป็นหวัดก็แปลกแล้ว