เมื่อครู่หม่าซ่วยนึ่งแผ่นหลังให้ หลิวซูเฟินยังพอทำใจสงบได้
แต่นี่จะต้องนึ่งขาทั้งสองข้างและด้านหน้าแล้ว หลิวซูเฟินก็ใจเต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมาทันที
แค่คิดว่าสองมือของหม่าซ่วยจะเลื่อนไปมาบนขาและตรงหน้าอกของเธอ หลิวซูเฟินก็หายใจไม่ค่อยออก เนื้อตัวไร้เรี่ยวแรงไปหมด
เธออายุสามสิบแปดปียังไม่เคยให้ใครทำอะไรแบบนี้กับตัว จะมาเป็นคนเลือกได้อย่างไร
"ไม่...ไม่ต้องหรอกมั้ง งั้นฉันกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่า..." หลิวซูเฟินแก้มแดงเรื่อ ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เป็นเพราะร้อนวูบวาบ
หม่าซ่วยอธิบายว่า "น้าสาว เสื้อผ้าเปียกๆ ของน้าสวมติดตัวอยู่ ไอเย็นวาบมันจะซึมเข้าซอกกระดูกนะ กลับไปต้องล้มป่วยสักรอบแน่ นึ่งให้แห้งตรงนี้ดีกว่า"
หลิวซูเฟินก้มหน้าไม่พูด มือบิดไปมาที่ชายเสื้อกันหนาวผ้าฝ้าย ใบหูแดงก่ำ
แน่นอนว่าเธอรู้ว่าหม่าซ่วยหวังดี แต่ให้ผู้หญิงอายุสามสิบแปดอย่างเธอยืนอยู่ริมแม่น้ำในฤดูหนาว ให้หนุ่มใหญ่ยี่สิบห้าเอามือลูบคลำตัวเธอไปมา มันจะดีหรือ
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่กล้าปฏิเสธ
ตอนที่ตกลงไปในแม่น้ำน้ำแข็งเมื่อครู่ เธอคิดจริงๆ ว่าตัวเองจะต้องตายเพราะหนาวแน่แล้ว ความเย็นที่แทรกเข้าไปถึงกระดูกแบบนั้น จากผิวหนังแผ่ซ่านไปจนถึงอวัยวะภายใน เย็นจนหัวใจเธอบีบรัด
ตอนที่มือของหม่าซ่วยกดลงบนแผ่นหลังของเธอ กระแสพลังอันอบอุ่นก็หลั่งไหลเข้ามา เธอถึงรู้สึกว่าตัวเองฟื้นขึ้นมาได้อีกครั้ง
"ถ้า...ถ้าอย่างนั้นเธอก็เลือกเองแล้วกัน อยากเริ่มจากตรงไหนก็เอาจากตรงนั้นเลย" พูดประโยคนี้จบ หลิวซูเฟินแทบอยากกัดลิ้นตัวเองทิ้ง
อะไรคืออยากเริ่มจากตรงไหน
คำพูดของเธอนี่ฟังดูเหมือนหม่าซ่วยจะทำอะไรกับเธอก็ได้
หม่าซ่วยเองก็ถูกคำพูดของเธอทำให้อึ้งไป แย้มปากกระตุก
เขามีสิทธิ์เลือกหรือ
เขาชอบไปหมดทุกที่เลย ขาก็ชอบ เอวก็ชอบ ด้านหน้ายิ่งชอบมากกว่า
แต่คำพูดแบบนี้เขาพูดออกไปไม่ได้ บอกไปมีหวังได้อายตายกันพอดี
เขาดิ้นรนอยู่ในใจครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเริ่มจากช่วงขาก่อน
ขาแห้งสนิทแล้ว ร่างกายก็จะอุ่นขึ้นได้กว่าครึ่ง ส่วนด้านหน้าที่เหลืออีกนิดหน่อย ก็แค่หลับตานึ่งๆ ไปก็จบ
"น้าสาวครับ ผมจะเริ่มแล้วนะ น้าเอาจุดมั่นเข้าไว้"