หม่าซ่วยไม่พูดอะไร
เขายกมือขึ้นแล้วบีบนิ้วชี้ของไอ้หัวล้าน
รอยยิ้มยังคงปรากฏบนใบหน้าหัวล้าน แต่มันแข็งค้างไปแล้ว
เพราะมือของเขาไม่สามารถดึงกลับมาได้ นิ้วของหม่าซ่วยเป็นดั่งคีมเหล็ก ล็อกนิ้วชี้ของเขาไว้ ไม่หลวมไม่แน่น พอดีที่จะทำให้เขาขยับไม่ได้
หัวล้านออกแรงดึงกลับสุดชีวิต หน้าแดงก่ำ แต่นิ้วนั่นไม่ขยับเลยสักนิด
รอยยิ้มของเขาหายไปหมดสิ้น กลายเป็นความหวาดกลัว ราวกับเห็นผี
“เอ็ง... ปล่อยมือ”
หม่าซ่วยไม่ยอมปล่อย กลับค่อย ๆ เพิ่มแรงขึ้น
นิ้วของหัวล้านถูกบีบจนดังแกรก ๆ ข้อนิ้วเคลื่อนหลุดในปลอกนิ้ว ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว เส้นเลือดบนหน้าผากผุดโปน เหงื่อเม็ดเป้งไหลอาบข้างแก้ม
“อ๊าก” หัวล้านแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด คุกเข่าลงไปเพื่อพยายามลดความเจ็บปวด “ปล่อย เร็ว ๆ ปล่อย หักแล้ว ๆ!”
ไอ้ผมเหลืองกับไอ้ผมยาวเห็นสถานการณ์ ใบหน้าก็เปลี่ยนสี
ไอ้ผมเหลืองโยนก้นบุหรี่ลงพื้น ชักกระบองยืดหดออกจากเอว ฟาดใส่สองสามที
ไอ้ผมยาวก็ล้วงมีดพับจากด้านหลังเอวออกมา เปิดออกดังผลั่ก
“ไอ้หนู แก้หาเรื่องตาย” ไอ้ผมเหลืองยกกระบองขึ้นแล้วฟาดลงมาที่ศีรษะหม่าซ่วย
หลินหยุ่นกรีดร้อง “ซ่วยระวัง!”
หม่าซ่วยเอียงหัว กระบองเฉี่ยวใบหูเขาผ่านไป
เขาปล่อยนิ้วของหัวล้าน แล้วก็ถีบเข้าที่เข่าของไอ้ผมเหลือง
ไอ้ผมเหลืองล้มลงข้างหน้า กระบองหลุดมือปลิวไป กลิ้งไปอยู่ริมขอบถนน
คางของเขากระแทกเข้ากับรอยต่อของอิฐบนทางเท้า จนเลือดเต็มปาก ฟันหน้าสองซี่โยกคลอน เต็มปากไปด้วยรสหวานคาวของเลือด
ไอ้ผมยาวพุ่งเข้ามาพร้อมมีด ปลายมีดเล็งตรงไปที่ท้องของหม่าซ่วย
หม่าซ่วยหลบไปด้านข้าง แล้วก็ตบกลับไปที่หน้าของไอ้ผมยาว เกิดเสียงเพี๊ยะแหลมชัด ไอ้ผมยาวหมุนครึ่งรอบ เข่าทรุดลงไปบนพื้น