หม่าซ่วยจับจ้องเสี่ยวหลิวอยู่สองวิ สายตาตกไปอยู่ที่อกของเสื้อทำงานสีชมพูที่รัดแน่นตึงเปรี๊ยะโดยไม่รู้ตัว ลูกกระเดือกก็ขยับเฮือกอีกครั้ง
วิชาประสานสมานในกายเริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง
เขารีบเบือนหน้าหนี พลางด่าตัวเองในใจ
ไอ้หม่าซ่วยเอ๊ยหม่าซ่วย นี่แกกลายเป็นคนยังไงไปแล้ว? เจอผู้หญิงก็ขยับขาไปไหนไม่ได้แล้ว อย่างกับเปรตหิวกระหาย
เสี่ยวหลิวไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของหม่าซ่วย กำลังจับแขนหลินหยุ่นเอาไว้ ใบหน้าเล็กซีดเผือด เสียงสั่นเครือ
“พี่หลิน ตกใจแทบตายเลย คนพวกนั้นน่ากลัวมาก อุดอยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้า ใครจะเข้ามาซื้อของก็สกัดไว้หมด แถมยังขู่จะทุบร้านอีกด้วย จะให้หนูออกไปก็ไม่กล้า หลบอยู่หลังเคาน์เตอร์โทรหาพี่นี่แหละ”
หลินหยุ่นลูบหลังมือปลอบ “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว พวกมันจะไม่มาอีกแล้ว เสี่ยวหลิว วันนี้ลำบากหนูละ กลับไปพักก่อนเถอะนะ”
วันนี้ไม่ใช่วันสุดสัปดาห์ ลูกค้าก็มีน้อยอยู่แล้ว มาเจอเรื่องวุ่นวายนี่เข้าไปอีก ยิ่งไม่ค่อยมีคน ให้เสี่ยวหลิวกลับบ้านไปเลยดีกว่า
เสี่ยวหลิวพยักหน้า แล้วแอบมองหม่าซ่วยอีกที สายตากวาดวนไปบนใบหน้าคมสันนั่น รอบหูแดงระเรื่อเล็กน้อย
เธอรีบก้มหน้าลง เก็บของงก ๆ คว้ากระเป๋าเดินออกไปข้างนอก
ตอนเดินผ่านหม่าซ่วย ฝีเท้าชะงักนิดหนึ่ง แล้วก็วิ่งพรวดออกไปเลย
ประตูร้านปิดลง เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊ง
ในร้านเหลือแค่หม่าซ่วยกับหลินหยุ่นสองคน
บรรยากาศพลันเงียบสงัด
ชุดชั้นในบนผนังแขวนเรียงรายสีสันสดใส ทั้งลูกไม้ ผ้าฝ้ายแท้ ผ้าไหม หลากสีสัน ภายใต้แสงไฟโทนอุ่นเปล่งประกายนุ่มนวล
หม่าซ่วยยืนอยู่ท่ามกลางของใช้ผู้หญิงพวกนี้ ทำตัวไม่ถูกไปทั้งตัว ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนดี
หลินหยุ่นพิงเคาน์เตอร์ เอามือกอดอก มองดูท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของเขา มุมปากค่อยๆ ยกยิ้ม