หลินหยุ่นวางสายโทรศัพท์ สูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ก้มตัวลงสวมรองเท้า
รองเท้าส้นสูงถืออยู่ในมือ เท้าแหย่เข้าไปในรองเท้า แหย่อยู่สองครั้งก็ยังใส่ไม่เข้า จนรีบร้อนเหงื่อแตกพลั่ก
หม่าซ่วยลุกขึ้นเดินมาข้าง ๆ ตัวนาง “น้าอวิ้น เป็นอะไรไป ใครมาอีกแล้ว”
“ไม่มีอะไร ร้านมีปัญหานิดหน่อย เดี๋ยวน้าไปจัดการเอง” ในที่สุดหลินหยุ่นก็ใส่รองเท้าส้นสูงเข้าได้ ยืดตัวขึ้นแต่งชายผมที่ยุ่งตรงขมับ เอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมบนราวแขวนเสื้อ “หลานอยู่บ้านเถอะ เดี๋ยวน้ากลับมา”
ปัญหาเล็กน้อย เป็นไปได้ยังไงกัน
หม่าซ่วยรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา อยากตามไปดู จะได้ช่วยอะไรได้บ้าง
“ไม่ได้ ข้าไปกับน้าดีกว่า ยังไงก็ว่างอยู่” หม่าซ่วยพูดพลางก้มตัวเปลี่ยนรองเท้าไปด้วย
“ไม่ต้อง หลานอยู่บ้านนั่นแหละ น้าจัดการคนเดียวได้” หลินหยุ่นยื่นมือห้ามเขา น้ำเสียงค่อนข้างร้อนรน
หม่าซ่วยไม่สนใจนาง สวมรองเท้าสามทีสองทีก็เสร็จ หยิบเสื้อขนเป็ดของตัวเองลงจากราวแขวนสวม กระตุกซิปขึ้น
หลินหยุ่นมองท่าทางเขาแบบนั้น อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ “ก็ได้ ไปแล้วฟังคำน้า ห้ามลงมือเด็ดขาด”
หม่าซ่วยพยักหน้า เอื้อมมือดึงประตูบ้านออก
สองคนลงบันไดมา หม่าซ่วยขึ้นคร่อมรถสามล้อ บิดกุญแจ เสียงเครื่องยนต์ ตืน ๆ ดังขึ้น
หลินหยุ่นลังเลเล็กน้อย ขึ้นนั่งข้างกระบะ มือหนึ่งจับราวกระบะไว้
รถสามล้อขับออกจากหมู่บ้านจิ่นซิ่วฮวาหยวน เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก