จางกุ้ยหลานยิ้มจนหน้าบานทันที "สองชั่งก็สองชั่ง ย่ารู้ว่าแกเป็นเด็กดี ดีกว่าพ่อแกตั้งเยอะ..."
"อย่ามาพูดถึงพ่อผมเลย" หม่าซ่วยตัดบท "เอาเนื้อไป แล้วก็ไปเสีย"
จางกุ้ยหลานอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นดวงตาดำขรึมของหม่าซ่วย คำพูดที่เกือบจะพรั่งพรูออกมาก็ถูกกลืนกลับลงไป
นางก้มตัวลงเลือกเนื้อชิ้นใหญ่ที่สุดบนแผ่นหิน ยกขึ้นมาชั่งน้ำหนักดู อย่างน้อยก็สี่ห้าชั่ง อุ้มไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินตรงไปที่ประตูลานบ้าน
"แม่คะ แค่สองชั่งค่ะ" หลิวซูเฟินขวางนาง "เสี่ยวซ่วยบอกว่าสองชั่ง ก็เอาสองชั่งสิ"
"อะไรนะ? ข้าจะเอาเนื้อของหลานชายข้า เจ้ายังจะมายุ่งอีกหรือ?" จางกุ้ยหลานเบิกดวงตาสามเหลี่ยม มืออีกข้างหนึ่งดึงตัวหลิวซูเฟิน "ไป กลับบ้านกับแม่"
หลิวซูเฟินหันกลับมามองหม่าซ่วยแวบหนึ่ง รอบดวงตากลับแดงก่ำอีกครั้ง
นางอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่จางกุ้ยหลานลากนางออกไปข้างนอก นางได้แต่ก้มหน้า ก้าวเดินไปทีละก้าวอย่างเชื่องช้า
เมื่อเดินมาถึงประตูลานบ้าน จางกุ้ยหลานก็หยุดกึก หันกลับมา ดวงตาสามเหลี่ยมกวาดมองร่างของหม่าซ่วยตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วจากเท้ากลับไปที่หัวอีกครั้ง
"เสี่ยวซ่วยเอ๋ย ย่ากินเนื้อหมูป่าของเจ้าแล้ว จะช่วยปิดปากให้พวกเจ้าสองคน จำไว้ คราวหน้ามีของกินดี ๆ อีก ให้นึกถึงย่าด้วย ไม่อย่างนั้น..."
นางหัวเราะเบา ๆ ไม่พูดต่อจนจบ ลากหลิวซูเฟินออกไปนอกประตูลานบ้าน
หม่าซ่วยหน้าดำทะมึนทันที ไอ้ยายเฒ่าแก่ ถึงกับกล้าข่มขู่เขาอีกนะ ช่างไม่ใช่คนเลยจริง ๆ
เฮ้อ ช่างเถอะ ถือว่าโยนให้หมากินแล้วกัน
ยังดีที่ยายเฒ่านี่เห็นแก่ประโยชน์ พอได้ผลประโยชน์แล้ว ก็พอจะอุดปากเอาไว้ได้
ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือจัดการถุงดีหมีกับอุ้งตีนหมีโดยเร็วที่สุด
ยังมีหนังหมีอีก ก่อนหน้านี้คิดจะใช้เอง แต่ตอนนี้ร่างกายของเขามันเหมือนกับเตาไฟ ไม่จำเป็นต้องใช้เลย
วางทิ้งไว้ที่บ้านก็เป็นภัย