หลิวซูเฟินไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจางกุ้ยหลานจะเสนอข้อเรียกร้องเช่นนี้
ดูหน่อย?
จะดูอะไรได้?
แน่นอนว่าคงต้องเป็น......
นี่เป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้หญิงอย่างร้ายแรง
หลิวซูเฟินยอมรับไม่ได้
“แม่! หนูพูดอะไรออกมา?”
“ข้าบอกให้เจ้าถอดกางเกงออก ข้าจะดู เจ้าบอกว่าไม่ได้เล่นชู้ไม่ใช่หรือ? ให้ข้าพิสูจน์ก็รู้แล้ว” จางกุ้ยหลานเผยจุดประสงค์ของตนออกมา
“นี่...นี่มันได้ยังไง! แม่ หนูเป็นลูกสะใภ้แม่นะ แม่...แม่ทำให้ลูกอับอายแบบนี้ได้ยังไง?”
“ทำให้เจ้าอับอายงั้นรึ?” จางกุ้ยหลานหัวเราะเย็นชา “ไอ้หญิงใจง่าย เจ้ายังมีหน้ามาคุยเรื่องให้เกียรติอีกงั้นรึ? เจ้ากับตาเหลนข้าเล่นชู้กัน แล้วจะให้ข้าให้เกียรติเจ้าหรือ?”
“หนูไม่ได้เล่นชู้กับซ่วย!” ในที่สุดหลิวซูเฟินก็ทนไม่ไหว น้ำตาไหลพรากออกมา
“ไอ้บื้อคนหนึ่ง เจ้ากลับให้มันนวดเอวให้เจ้า ใครจะไปรู้ว่านวดไปถึงไหนแล้ว!” จางกุ้ยหลานเอามือเท้าสะเอว “เจ้าบอกว่านวดเอวก็คือนวดเอวงั้นรึ? ใครเห็น? ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง เจ้าเป็นผู้หญิงอายุสามสิบแปด มันเป็นหนุ่มอายุยี่สิบห้า เจ้าจะไม่มีใจคิดอะไรเลยงั้นรึ?”
หลิวซูเฟินอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกสักคำ
ในใจนางอัดแน่นไปด้วยความคับแค้นใจ
นางเคยหวั่นไหวอยู่บ้าง เคยเห็นร่างของหม่าซ่วยแล้วใจเต้นตึกตัก แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!
นางแค่ให้หม่าซ่วยนวดเอวเท่านั้น ไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเสียหน่อย มันกลายเป็นเรื่องเล่นชู้ไปได้ยังไง?
แต่นางก็อธิบายให้กระจ่างไม่ได้
ปากของจางกุ้ยหลานนั้น ขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจในหมู่บ้านซวงเฟิงถุน
นางสามารถพูดเรื่องที่เจ้าไม่ได้ทำให้กลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาได้ ละอองน้ำลายของนางก็ทำให้คนจมน้ำตายได้