เฉินเหยาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังตามตรง รวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างอู๋ข่ายกับเฉินเหยาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เรื่องที่เธอกับอู๋ข่ายแอบเป็นชู้กัน และเรื่องมะเร็งของอู๋ข่ายที่สร้างเรื่องโกหกขึ้นมา เธอระบายทุกอย่างออกมาโดยไม่ปิดบัง
หลังจากฟังคำเล่าของอู๋เหม่ยหลานจบ เฉินเหยาตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองอู๋เหม่ยหลานนิ่ง
อู๋เหม่ยหลานไม่กล้าพูดอะไรอีก ก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าสบตาเฉินเหยา
เฉินเหยานั่งอยู่บนขอบเตียง ก้มหน้า นิ้วมือกำแน่นที่ชายเสื้อไหมพรมจนข้อนิ้วขาวซีด
เฉินเหยานิ่งเงียบอยู่นานมาก ก่อนเอ่ยปากว่า "นี่หมายความว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา คำพูดที่เขาพูดออกมา ล้วนหลอกลวงฉันใช่ไหม"
อู๋เหม่ยหลานพยักหน้า "ใช่ค่ะ เขาไม่เคยคิดจะใช้ชีวิตดี ๆ กับคุณเลยตั้งแต่แรก เขารู้ว่าคุณเป็นคนหัวโบราณก็เลยคิดหาวิธีเอาอกเอาใจคุณ ทำให้คุณหลงเชื่อ แล้วจะได้จับคุณขายแลกเงิน"
นิ้วมือของเฉินเหยายิ่งกำแน่นขึ้นอีก ผ้าที่กำอยู่ถูกบิดเป็นก้อนในอุ้งมือ
หม่าซ่วยยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูท่าทางเฉินเหยาแล้วก็แอบถอนหายใจอยู่ในใจ
"คุณเฉินครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่ต้องใส่ใจอีก คุณไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่นิดเดียว เป็นเพราะคุณมอบใจจริงให้กับคนไม่สมควรเท่านั้น ไม่ต้องเสียใจไปเลย"
เฉินเหยาเงยหน้ามองหม่าซ่วย นัยน์ตาแดงก่ำ
"คุณหม่าคะ ครั้งก่อนที่คุณมาที่นี่ คุณก็ดูออกแล้วใช่ไหม คุณเคยเตือนฉัน แต่ตอนนั้นฉันกลับไล่คุณออกไป"
หม่าซ่วยไม่ได้ปฏิเสธ "ผมดูออกครับ แต่ตอนนั้นคุณไม่เชื่อผม ต่อให้พูดมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์"
น้ำตาของเฉินเหยายิ่งไหลทะลักออกมา ไหลจากเบ้าตาอาบแก้ม