หญิงสาวกำลังขดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น ทันใดนั้นในสายตาก็ปรากฏขาคู่หนึ่งขึ้นมาเฉยๆ
เท้าคู่นั้นสวมรองเท้ากีฬาสีดำ ขากางเกงวอร์มที่หุ้มน่องเรียวตรงทอดยาวขึ้นไปถึงเอว ถึงอก แล้วก็ถึงใบหน้าที่มีโครงหน้าคมสัน
หม่าซ่วยมายืนอยู่ตรงหน้าเธอทั้งตัว เหมือนงอกออกมาจากอากาศ
ปากของหญิงสาวอ้ากว้างที่สุด ลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า
เธอถอยกรูดไปข้างหลังหลายก้าว หลังไปกระแทกมุมห้อง ถอยต่อไปอีกไม่ได้แล้ว
"ผี......ผีน่ะ!"
หม่าซ่วยนั่งยองลง มือหนึ่งเท้าที่เข่า มุมปากมีรอยยิ้ม
"ลองร้องอีกสักครั้งสิ ดูสิว่าข้าจะตีเจ้าจนไอ้ก้อนเนื้อสองก้อนนั่นบวมได้ไหม?"
เสียงร้องของหญิงสาวหยุดลงทันที ไม่กล้าร้องอีก
ตอนนี้เองเธอถึงได้สติ
นี่มัน......ผู้ชายที่เฉินเหยาพามาเมื่อวานไม่ใช่เหรอ?
เขาเข้ามาได้ยังไง?
"คือคุณ......คุณ......เข้ามาได้ยังไง?"
หม่าซ่วยหัวเราะเย็น "ข้าเข้ามาได้ยังไงเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ ตอบข้ามา วิชาลับที่เจ้าพูดเมื่อกี้คืออะไร?"
พูดไปพลาง หม่าซ่วยก็แอบเปิดอัดเสียงในมือถือ
เฉินเหยาเป็นคนหัวรั้น ถ้าไม่มีหลักฐานที่จับต้องได้ให้เธอเห็น พอฟื้นขึ้นมาเกิดยังคิดถึงอู๋ข่ายอีก ข้าเป็นคนโง่เองแน่
หญิงสาวหดตัวอยู่ที่มุมห้อง รอยฝ่ามือบนหน้าทั้งสองข้างบวมขึ้นสูง มุมปากยังมีเลือดซึม ร่างโดยรวมสั่นเทิ้ม
เธออ้าปากอยากพูดอะไร แต่พอสบกับดวงตาดำขลับคู่นั้น คำพูดที่จะหลุดจากปากก็กลืนกลับลงไป
"พูดมา" หม่าซ่วยขยับเข้าใกล้ไปอีกครึ่งก้าว "วิชาลับที่เจ้าพูดถึงเมื่อกี้คืออะไร ถึงทำให้เฉินเหยาเป็นแบบนั้นได้?"