หม่าซ่วยคิดตกในไม่ช้า
สาวงามอยู่ตรงหน้า
ฟ้าประทานให้แล้วไม่รับ จักต้องรับเคราะห์
ลุยเลย!
"คุณเฉิน คิดดีแล้วจริงหรือครับ ตอนนี้คุณอารมณ์ไม่คงที่ การตัดสินใจที่เกิดขึ้นอาจไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการเลยก็ได้"
"คิดดีแล้ว" เฉินเหยาสบตาหนักแน่น "ฉันอายุยี่สิบเจ็ดปีนี้แล้ว ไม่เคยมีความรักดี ๆ สักครั้ง เจอใครสักคนครั้งแรก อยู่กับเขามาตั้งสามปี สุดท้ายก็สูญเปล่า ฉันไม่อยากรออีกแล้ว ไม่อยากเก็บไว้แล้ว ของบางอย่าง เก็บไว้นาน ๆ ก็หมดอายุ"
หม่าซ่วยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นเดินมาตรงหน้าเธอ
"ก็ได้ ในเมื่อคุณคิดดีแล้ว ผมก็จะไม่ดึงดัน แต่ขอบอกไว้ก่อน นี่เป็นเรื่องที่ทั้งสองฝ่ายเต็มใจ ไม่ใช่การแลกเปลี่ยน ถ้าวันนี้คุณเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา จะให้หยุดเมื่อไรก็ได้"
"ฉันไม่เปลี่ยนใจ"
หม่าซ่วยไม่พูดอะไรอีก ก้มลงจูบริมฝีปากเธอ
ร่างของเฉินเหยาในอ้อมอกหม่าซ่วยสั่นน้อย ๆ คราหนึ่ง แล้วจึงค่อยคลายลง มือทั้งสองข้างที่อยู่ข้างตัวยกขึ้นมาโอบรอบเอวเขา
ทั้งสองจูจูบกันพักใหญ่จึงถอนริมฝีปากออก ใบหน้าของเฉินเหยาขึ้นสีระเรื่อแล้ว หายใจเร็วกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย แต่แววตาหาได้หลบเลี่ยงไม่ มองเขาเช่นนั้น
หม่าซ่วยก้มตัวอุ้มเธอขึ้นแนบอก เดินเข้าห้องนอนไป
ผ้าปูที่นอนสีชมพูอ่อนถูกปูไว้เรียบกริบ ตุ๊กตาหมีขนปุยข้างหมอนยังนั่งหมับอยู่ตรงนั้น ราวไม่รู้ว่าเหตุใดกำลังจะเกิดขึ้น
หม่าซ่วยวางเฉินเหยาลงบนเตียง "ถามครั้งสุดท้าย เปลี่ยนใจไหม"
"ไม่เปลี่ยน"
หม่าซ่วยไม่ลังเลอีก ดึงเสื้อถักขึ้นมาพ้นศีรษะเธอ