หม่าซ่วยลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่ประตูห้องครัว
ประตูกระจกบานเลื่อนเปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง ไอร้อนพวยพุ่งออกมาจากข้างใน อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นของหมูแดงตุ๋น และความหวานสะอาดของข้าวสวย
หลินหยุ่นยืนอยู่หน้าเตาไฟ กำลังตักกับข้าวที่ผัดเสร็จใส่จาน
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว
ไม่ใช่ชุดทำงานเมื่อครู่นี้แล้ว แต่เป็นเสื้อถักอยู่บ้านตัวหลวม สีขาวนวล คอเสื้อผายกว้าง เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าบางระหง กับหัวไหล่ขาวเนียนท่อนหนึ่ง
ข้างล่างเป็นกางเกงวอร์มสีเทาอ่อน ใส่หลวมโคร่งห้อยอยู่ที่เอว ขากางเกงพับขึ้นสองตลับ โชว์ข้อเท้าขาวบางไว้หนึ่งช่วง
ผมนางก็สยายลง ทิ้งตัวอย่างเป็นอิสระบนบ่า มีปอยผมสองสามเส้นปรกลงมาข้างหู ยิ่งขับให้ใบหน้านั้นอ่อนโยนอ่อนหวาน ราวกับภาพวาด
สีแดงระเรื่อบนแก้มยังจางไม่หมด แผ่จากโหนกแก้มลามไปจนถึงใบหู มองเห็นได้ชัดเจนภายใต้แสงไฟ
หม่าซ่วยยืนอยู่ที่ประตู มองดูท่วงท่าในการตักกับข้าวของเธอ แล้วลำคอก็พลันแห้งผาก
“ป้าหยุ่น ผมช่วยยกนะครับ”
เขาเดินเข้าไปข้างใน รับจานจากมือของหลินหยุ่น
ปลายนิ้วของทั้งคู่แตะกัน ราวกับถูกอะไรสักอย่างลนแล้วผละออกพร้อมกัน
จานโคลงเคลงกลางอากาศ หลินหยุ่นรีบคว้าไว้
“ดูเธอสิ ซุ่มซ่ามจริง” เธอตำหนิเบาๆ หนึ่งที น้ำเสียงไร้ซึ่งการต่อว่า กลับเหมือนจะกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง
หม่าซ่วยไม่ได้พูดอะไร ยกจานเดินออกไป
โต๊ะเตี้ยในห้องนั่งเล่นถูกเก็บกวาดเรียบร้อย ปูผ้าปูโต๊ะใช้แล้วทิ้งผืนหนึ่ง หลินชูหรานไม่รู้ว่าออกมาจากห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ เปลี่ยนเป็นเสื้อฮู้ดสีดำ มัดผม เอาไอ้ปอยเขียวๆ นั่นซุกเข้าไปในหมวก
ตอนนี้เธอกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างโต๊ะเตี้ย จัดวางชามกับตะเกียบอยู่ พอเห็นหม่าซ่วยยกกับข้าวออกมา ก็ยื่นมือมารับไป
“หมูแดงตุ๋นเหรอ” เธอมองเข้าไปในจานแวบหนึ่ง ตาก็เป็นประกาย “หมูแดงตุ๋นคุณแม่ฉันนี่อร่อยมากนะ เป็นวาสนาของนายแล้วล่ะ”
หม่าซ่วยยิ้มๆ หันหลังกลับ เข้าไปในห้องครัวอีกครั้ง