หม่าซ่วยกับหลินหยุ่นชะงักพร้อมกัน
ทั้งคู่ผละออกจากกันเหมือนถูกไฟดูด รวดเร็วจนตัวเองยังนึกไม่ถึง
หม่าซ่วยดีดตัวจากโซฟา ถอยกรูดไปสองก้าว แผ่นหลังชนตู้วางทีวี กรอบรูปด้านบนโยกคลอนสองที เกือบหล่นลงมา
หลินหยุ่นลนลานดึงชายกระโปรง แต่กระโปรงทรงสอบเลื่อนขึ้นไปถึงโคนขาแล้ว
เธอกระตุกสองทีก็ไม่ลง สุดท้ายคว้าหมอนอิงบนโซฟามาวางปิดขาไว้
เสื้อสูทตัวน้อยยับยู่ยี่จนดูไม่ได้ ตะเข็บหลุดไปหนึ่งเม็ด เผยเสื้อเกาะอกสีขาวด้านใน
ประตูระเบียงหน้าบ้านถูกผลักออก
ยังไม่ทันเห็นตัวก็ได้ยินเสียงก่อน
“แม่ หนูหิวแล้ว มีอะไรกินที่บ้านบ้าง”
ก็หลินชูหรานนั่นเอง
หม่าซ่วยรีบล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋ากางเกง ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลินหยุ่นหน้าแดงก่ำ กลัวหลินชูหรานจะจับพิรุธได้ จึงเดินเข้าครัวทันที
“ชูหรานกลับมาแล้วเหรอ แม่กำลังจะทำกับข้าวพอดี อีกเดี๋ยวนะ...”
หลินชูหรานก็ไม่ได้ใส่ใจ เปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าบ้าน
พอเห็นหม่าซ่วยยืนเอามือล้วงกระเป๋าก็ตะลึงไปเลย
เมื่อก่อนหม่าซ่วยก็หล่ออยู่แล้ว พอถอดร่างเปลี่ยนกระดูก รูปร่างหน้าตายิ่งเปลี่ยนไปราวฟ้ากับดิน
เสื้อคอเต่าสีเทาเน้นแนวไหล่กว้างกับแผงอกแน่น เสื้อปักเป้าขนเป็ดสั้นสีดำไม่ได้รูดซิป ปล่อยชายเปิดออก เผยให้เห็นเอวเพรียวกระชับ
กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มหุ้มขายาวตรงทั้งสองข้าง เท้าใส่รองเท้ากีฬาสีดำ สะอาดสะอ้าน ดูทะมัดทะแมง
ที่น่าตายที่สุดคือใบหน้านั่น
คิ้วคมดุจกระบี่ ดวงตาดุจดวงดาว สันจมูกโด่งเป็นสง่า ขากรรไกรเป็นสันชัดเจน ราวกับเดินออกมาจากปกนิตยสาร ดวงตาคู่นั้นดำขลับ เปี่ยมความลึกซึ้งที่ไม่อาจบรรยาย ราวกับแอ่งน้ำที่หยั่งก้นไม่ถึง
ไม่ว่าจะเป็นโอปป้าเกาหลีหรือหนุ่มหล่อในประเทศ ต่อหน้าชายผู้นี้ล้วนดูด้อยลงไปถนัดตา