สีหน้าหม่าซ่วยหุบลงในทันที
ม้าคู่ใจ
คำนี้ฟังแล้วให้ความรู้สึกแปลก ๆ ชอบกล
ย้อนนึกถึงเมื่อก่อน ตอนใช้ชีวิตอยู่ปักกิ่งสามปี ตัวเองไม่ก็คือผู้ชายที่ถูกเฉินซืออวี่เลี้ยงดูอยู่หรอกหรือ
อยู่บ้านคนเขา กินอาหารคนเขา ขับรถคนเขาตอนออกไปข้างนอก กระทั่งเสื้อผ้าบนร่างก็ยังเป็นของที่คนเขาซื้อให้
แล้วมันต่างอะไรกับ "ม้าคู่ใจ" ล่ะ
กว่าจะไต่ขึ้นมาจากห้วงโคลนตมนั้นได้ มาบัดนี้ดันถูกเรียก "ม้าคู่ใจ" อีกแล้ว
มุมปากของหม่าซ่วยกระตุกขึ้นเล็กน้อย ในใจมันบอกไม่ถูกจริง ๆ
ทำไมตัวเขากับสองคำว่า "เลี้ยงดู" นี่ถึงได้ล้างไม่เคยสะอาดสักที
หลินชูหรานกลับไม่โกรธแม้แต่น้อย ยกคางขึ้นสูง ดันมุมปากขึ้นมาเป็นรอยหยัก กลุ่มผมสีเขียวที่ไม่เป็นระเบียบบนหน้าผากแกว่งไปแกว่งมา
"ก็แน่ล่ะสิ ไม่ดูหน่อยหรือว่าใครเป็นพี่" เด็กสาวตบอกผาง หันไปมองหม่าซ่วย แววตาฉายแววลำพองใจ "แค่เอื้อมมือก็ถึง"
พวกเด็กเกเรพากันร้องอาละวาด
"ชูหรานนี่สุดยอด!"
"พี่ก็คือพี่วันยังค่ำ!"
"เมื่อไหร่จะช่วยแนะนำผู้ชายแบบนี้ให้พวกเราบ้างล่ะ"
หลินชูหรานโบกมือ "ไป ๆ ๆ ถอยไปเลย ไป เราไปเล่นสเก็ตกัน"
เธอกระชากแขนหม่าซ่วยแล้วเดินดุ่ม ๆ
เด็กเกเรกลุ่มนั้นเดินนำหน้าไปก่อน หลินชูหรานกับหม่าซ่วยอยู่ข้างหลัง
หลินชูหรานกระซิบข้างหูหม่าซ่วย "ไอ้หนุ่มหล่อ อย่าถือสาเลยนะ วันนี้เป็นแฟนฉันสักครึ่งวัน ให้ฉันได้ทำเป็นอวดหน่อย ได้ไหม"
หม่าซ่วยพูดไม่ออก
ให้ตายสิ ถึงกับใช้ตัวเองมาอวด
"เมื่อกี้ทำไมไม่บอกกันก่อน" หม่าซ่วยไม่พอใจอย่างยิ่ง
หลินชูหรานกะพริบตาปริบ ๆ "ฉันกลัวบอกแล้วนายไม่ยอมไง ก็เลยขอทำก่อนค่อยบอก ยังไงนายก็ไม่ได้เสียหายอะไร อย่าขี้งกนักเลยน่า"