หม่าซ่วยเดินไปข้าง ๆ สองก้าว มองเขาด้วยท่าทีสนอกสนใจ
“โอ้ ไอ้แก่บ้าอย่างแก ยังจะจัดการฉันอีกหรือ? ไม่ไปส่องกระจกดูตัวเองก่อน ไม่ดูซิว่าแก่ป่านนี้แล้ว ยังกล้าลงไม้ลงมือกับฉันอีก”
ท่านหลิวซานหัวเราะหึ ๆ สองที เอามือปาดคราบเลือดที่มุมปาก แล้วหันร่างสั่นเทิ้มไปทางโต๊ะบูชา เผชิญหน้ากับป้ายวิญญาณท่านพังพอนเซียน มือสองข้างประสานกันตรงหน้า
“ท่านพังพอนเซียนเบื้องบน ศิษย์หลิวซานเพ่าวันนี้ถูกคนรังแก มีผู้บุกรุกเข้าหอสถิต ทำร้ายคนของข้า ขอท่านเซียนโปรดสำแดงอิทธิฤทธิ์ ลงโทษเด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำผู้นี้ด้วยเถิด”
อู๋เหม่ยหลานได้ยินคำนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เดินเร็ว ๆ มาข้างหม่าซ่วย “พี่ใหญ่ ท่านหลิวซานน่ะเก่งมาก ท่านบูชาท่านพังพอนเซียนมาหลายสิบปีแล้ว พลังบำเพ็ญล้ำลึกนัก เดี๋ยวถ้าท่านอัญเชิญท่านพังพอนเซียนมาจริง ๆ พี่สู้ไม่ได้หรอก หรือเรารีบไปเสียก่อนเถอะ...”
หม่าซ่วยเอียงหน้ามองนาง ที่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าดูอยู่เฉย ๆ ก็พอ”
อู๋เหม่ยหลานอ้าปากจะพูดอะไรต่อ แต่พอสบสายตาคู่นั้นของหม่าซ่วย คำที่จะพูดก็กลืนกลับลงคอ ยืนอยู่ข้างกายเขาโดยสัญชาตญาณ
เสียงพร่ำของท่านหลิวซานยังคงดังต่อเนื่อง ด้วยท่วงทำนองเป็นจังหวะสูงต่ำ คล้ายกำลังขับขานคาถาโบราณบางอย่าง
“ท่านพังพอนเซียนเบื้องบน ศิษย์หลิวซานเพ่าวิงวอนท่านเซียนด้วยใจภักดิ์ ขอท่านเซียนโปรดประทานการมาประทับ ประทานกำลังแก่ศิษย์ด้วยเถิด...”