เซียนใหญ่สกุลหูถึงกับเป็นพี่สาวต่างสกุลของท่านพังพอนเซียน จางต้าเผิงก็ยิ่งสนใจมากขึ้น
ไอ้เจ้าวีเซิลนั่นถูกลูกมือชักใยให้ไปฆ่าเป้าซียงเซียง แล้วพี่สาวมันจะรู้เรื่องรึเปล่า ก็ยังพูดได้ไม่เต็มปาก
"งั้นเหรอ ดีเลย ให้มันมาล้างแค้นให้ท่านพังพอนเซียน ข้าจะได้ถกกับมันไปด้วย เชิญมันมาเลย ข้าไม่กลัว"
ท่านหลิวซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กัดฟันหันหลังกลับ เผชิญหน้ากับป้ายวิญญาณเซียนใหญ่สกุลหู ประสานมือทั้งสองขึ้น แล้วท่องคาถาเชิญเซียน
คราวนี้คาถาผิดจากที่ท่องให้พังพอนเซียนเมื่อครู่ ทำนองเบากว่า น้ำเสียงก็นอบน้อมกว่า เหมือนกำลังพูดกับคนที่ฐานะสูงกว่า
"เซียนใหญ่สกุลหูเบื้องบน ศิษย์หลิวซานเพ่าเชิญเซียนด้วยใจจริง ขอเซียนใหญ่โปรดเสด็จมา..."
จู่ๆ อากาศในห้องโถงก็เปลี่ยนไป
กลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆ พัดมาจากไหนไม่รู้ ผสมกับกลิ่นธูปเทียนที่มีอยู่ ใสเย็นหวาน ผิดจากกลิ่นดอกไม้ทั่วไป
บนโต๊ะเซ่นไหว้ ป้ายเซียนใหญ่สกุลหูสว่างวาบ เปล่งแสงสลัวสีชมพูอ่อน
ต่อจากนั้น แรงกดดันไร้ร่างก็ลงมาจากฟ้า ราวกับมือยักษ์ยื่นออกมาจากความว่างเปล่ากดลงมา กดให้คนไหล่ทรุด
อู๋เหม่ยหลานขาอ่อนแทบทรุด รีบยันขอบโต๊ะไว้
หม่าซ่วยขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ว่าคลื่นพลังนี้ผิดจากไอหมอกที่วีเซิลปล่อยออกมาเมื่อคืน สายกว่า เก็บงำกว่า