หม่าซ่วยมองท่าทางกระสันจะตายของท่านหลิวซานแล้ว ท้องไส้ปั่นป่วน
ตาเฒ่านี่อายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว เดินยังสั่นงก ๆ เลย แต่ในหัวยังคิดถึงเรื่องแบบนี้
ไม่รู้จักตายจริง ๆ
อู๋เหม่ยหลานเองก็หน้าชา แต่ไม่กล้าแสดงออกมา
นางกำลังจะแนะนำหม่าซ่วย แต่กลับเห็นหม่าซ่วยยกนิ้วแตะริมฝีปาก ทำมือห้ามส่งเสียง
อู๋เหม่ยหลานรีบกลืนคำพูดลงคอ ฝืนยิ้มกล่าวว่า "ฮ่า ๆ ท่านหลิวซานใจกว้างจังเลย ฉันขอยืมหอสถิตทำธุระหน่อยนะคะ"
ท่านหลิวซานหัวเราะร่า เอื้อมมือไปเปิดประตู "ยายเหม่ยหลาน แกเกรงใจเกินไปแล้ว หอสถิตของข้า แกอยากใช้เมื่อไหร่ก็ใช้เลย"
แต่พอแง้มประตูออกนิดเดียว ปลายจมูกซูบตอบของเขาก็กระตุกฟุดฟิดสองที สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "อืม ยายเหม่ยหลาน นี่ตัวแกมีกลิ่นของท่านพังพอนเซียนติดมาหรือ"
อู๋เหม่ยหลานกลอกตา ในใจลนลาน แต่ใบหน้ารีบยิ้มแป้น "โอ๊ย ตาเฒ่า จมูกท่านนี่ไวจริงนะ วันนี้กลางทางฉันช่วยท่านพังพอนเซียนบาดเจ็บไว้ตัวหนึ่ง สงสัยจะติดกลิ่นมาตอนนั้น"
ท่านหลิวซานฟังแล้ว สีหน้าเผยความชื่นชม พยักหน้า "ยายเหม่ยหลาน หน้าตาสวยใจยังดีอีกนะ การช่วยท่านพังพอนเซียนน่ะเป็นการสั่งสมบุญ ข้าจะไปสักการะท่านพังพอนเซียนทีหลัง จะเอ่ยปากชมให้เจ้า ให้ท่านพังพอนเซียนคุ้มครองให้เจ้าร่ำรวย"
พูดพลางหัวเราะร่าเปิดประตู หลีกตัวไปข้างทาง "รีบเข้ามาสิ ข้างนอกหนาวนะ"