หลินหยุ่นอยากจะเบือนหน้าหนี แต่คอแข็งทื่อไม่ฟังคำสั่ง หมุนเท่าไหร่ก็ไม่ขยับ
หม่าซ่วยเห็นน้าหลินนิ่งค้างไปแบบนั้น ในใจทั้งขำทั้งอายอยู่หน่อย ๆ
น้าหลินก็ติดตาคนหล่อเป็นเหมือนกันนี่นา
"น้าหลิน?"
"หือ?" หลินหยุ่นตื่นจากภวังค์ รีบคว้าสำลีชุบไอโอดีนยกขึ้น เกือบทิ่มจมูกหม่าซ่วยเข้าให้ "เอ้อ... น้ากำลังหาแผลอยู่น่ะ"
เธอก้มหน้างุด แสร้งหาแผลอย่างตั้งอกตั้งใจ
มุมปากหม่าซ่วยกระตุก
หาแผลบ้านเธอสิ เมื่อกี้จ้องหน้าหนุ่มจนตาค้างมาแท้ ๆ ตอนนี้หูแดงเป็นลูกตำลึงแล้วยังจะปั้นน้ำเป็นตัวอีก
แต่หม่าซ่วยก็ไม่ได้จับผิด ยื่นแขนซ้ายไปให้
"ตรงนี้ครับ"
"อ้อ" หลินหยุ่นรับคำ เอาสำลีกดลงบนแผล
แต่พอโดนสะเก็ดแผลเท่านั้น มือก็ชะงักกึก
"นี่... ทำไมสะเก็ดขึ้นแล้ว?"
เธอเบิกตากว้างเข้าไปจ้องใกล้ ๆ
แผลที่โดนเกาทัณฑ์กรีดเป็นทางยาวจากด้านนอกศอกเรื่อยลงมาถึงใต้ไหล่ ยาวไม่ต่ำกว่าสิบกว่าเซนติเมตร
แผลลึกขนาดนี้ ปกติอย่างน้อยสองสามวันถึงจะจับสะเก็ด บางคนสภาพร่างกายไม่ดี สี่ห้าวันก็ยังไม่ปิดดี
แต่แผลของหม่าซ่วยนี่ สะเก็ดเลือดจับหนาแล้ว ขอบแผลเริ่มหดปิดลง
นี่มันอย่างกับผ่านมาหลายวันแล้วถึงจะได้ขนาดนี้
หลินหยุ่นเงยหน้าขึ้นมองหม่าซ่วย แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ซ่วย แผลนี้... เมื่อคืนเพิ่งโดนมาจริง ๆ เหรอ?"
ใจหม่าซ่วยสะดุดโครม รู้ว่าตัวเองหลุดแล้ว