ด้านในสุดของร้านมีสามล้อเครื่องใหม่เอี่ยมจอดอยู่สามคัน ตัวรถสีแดง กระบะสีเงิน หลังคาเป็นเหล็กหนาเคลือบเงาแวววาวกลางแดด
“รุ่นนี้ของจงเซิน เครื่องสองร้อย ระบายความร้อนด้วยน้ำ มีเกียร์สูงต่ำ ลากของหนึ่งพันห้าร้อยชั่งได้สบาย” เจ้าหลิวอ้วนตบกระบะ “รถใหม่ เพิ่งเข้า ราคาคันละแปดพันแปด”
หม่าซ่วยเดินวนรอบคันหนึ่ง ยื่นมือลูบเหล็กที่กระบะ แล้วก้มดูช่วงล่างกับยาง เป็นของใหม่จริง
“แปดพัน”
“น้องชาย รถใหม่ไม่ต่อราคา” เจ้าหลิวอ้วนส่ายหน้า “รถนี่ต้นทุนก็เจ็ดพันแปดแล้ว ผมขายแปดพันแปด ได้กำไรพันนึงเป็นค่าน้ำมัน”
หม่าซ่วยล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทกันหนาว หยิบธนบัตรแดงปึกหนึ่ง นับได้แปดสิบแปดใบวางลงบนกระบะ
“แปดพันแปด ออกใบเสร็จเถอะ”
เจ้าหลิวอ้วนมองปึกเงิน มุมปากกระตุก
แปดพันแปด ไม่ต่อสักตำลึง
เขายังรอให้อีกฝ่ายต่อราคาอยู่เลย เตรียมคำพูดไว้เต็มอก แต่ไม่ได้ใช้สักคำ
“ได้ น้องชายใจถึง” เจ้าหลิวอ้วนเก็บเงิน “ผมออกใบเสร็จให้ แถมกุญแจล็อกกับหมวกกันน็อกให้อีกอย่างละอัน”
ใบเสร็จออก กุญแจส่งถึงมือหม่าซ่วย
เจ้าหลิวอ้วนก้มตัวไปหยิบกุญแจล็อกกับหมวกกันน็อก หม่าซ่วยหมุนตัวออกจากร้าน ไปที่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าที่จอดอยู่ข้างนอก
หม่าซ่วยก้มลง ใช้สองมือจับแฮนด์กับใต้เบาะ วางเอว ออกแรง
มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าถูกเขายกขึ้นทั้งคัน
ของหนักกว่าร้อยชั่ง แต่อยู่ในมือเขาเบาราวกับยกเก้าอี้
เจ้าหลิวอ้วนถือกุญแจล็อกกับหมวกกันน็อกออกมาจากร้าน เห็นภาพนั้นพอดี
เขาทั้งตัวแข็งทื่อคาประตู อ้าปากค้าง ตาเบิกโพลง