อู๋เหม่ยหลานรีบส่ายหน้าทันที "ไม่มีนะ ไม่มีเลย จนถึงตอนนี้ฉันก็มีแค่อู๋ข่ายคนเดียวที่เคยนอนด้วย ตาแก่บ้านั่นฉันไม่สนใจ ไม่ได้ให้เขาได้นอนกับฉันสักหน่อย"
หม่าซ่วยทำหน้าไม่เชื่อ "ไม่ได้นอนด้วย แล้วเขายอมให้ยืมหอสถิตไปใช้เนี่ยนะ"
อู๋เหม่ยหลานก้มหน้าลงด้วยความอับอาย "แค่......แค่ให้เขาลูบก้นนิดหน่อย แถมยังลูบผ่านเสื้อผ้าอีกนะ"
หน้าหม่าซ่วยดำทะมึนทันที
แม่ง เรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย
ลูกศิษย์คนทรงแก่ที่สักการะเซียนใหญ่สกุลหูคนหนึ่ง เพียงเพื่อจะได้ลูบก้น ก็ยอมให้คนอื่นยืมหอสถิตตัวเองไปใช้
ตาแก่นี่มันต้องเก็บกดและหื่นกระหายมากขนาดไหนกัน
หม่าซ่วยสูดลมหายใจเข้าลึก เก็บความทนไม่ไหวแล้วถามต่อ "ตาแก่นั่นชื่ออะไร อยู่ที่ไหน"
"เขาแซ่หลิว ชื่อหลิวซานเพ่า อยู่แถวตะวันออกของเมือง ทุกคนเรียกเขาว่าท่านหลิวซาน"
เปลือกตาของหม่าซ่วยกระตุกเฮือก
ท่านหลิวซาน
ในรายชื่อลูกศิษย์คนทรงห้าคนที่หลิวอีอีให้มา รายชื่อแรกก็คือท่านหลิวซานแห่งตะวันออกของเมืองนี่เอง
หลิวอีอีบอกว่าคนนี้อายุมากที่สุด นิสัยประหลาดที่สุด ในหอสถิตสักการะสกุลหวง
ตอนนั้นเขาคิดว่าคนนี้น่าสงสัยที่สุด เตรียมไว้เป็นคนแรกที่จะไปหา แต่ระหว่างทางเจอเรื่องของเฉินเหยาเข้าให้ก่อน เลยเสียเวลาไป
คาดไม่ถึงว่าพอวกวนมาสุดท้าย เบาะแสก็กลับมาเชื่อมต่อกันที่นี่
อู๋เหม่ยหลานเห็นเขาสีหน้าเปลี่ยนไป คิดว่าเขายังคงโกรธ จึงรีบพูดเสริม "พี่ใหญ่ ฉันกับหลิวซานเพ่าคนนั้นไม่มีอะไรกันจริง ๆ เขาก็แค่ไอ้เฒ่าหื่น มักชอบถือโอกาสลวนลามนิดหน่อย แต่ก็ไม่กล้าทำเกินเลย ระหว่างฉันกับเขาใสสะอาดบริสุทธิ์ ก็แค่ยืมหอสถิตของเขาเป็นครั้งคราว ซึ่งเขาก็ยินดีช่วย"