ในห้องนั่งเล่นไม่มีใคร ประตูห้องนอนแง้มอยู่
หม่าซ่วยลอยตัวไปถึงประตูห้องนอนอย่างเงียบกริบ มองลอดช่องประตูเข้าไป ทั้งร่างก็แข็งทื่อราวกับถูกตะปูตรึง
เฉินเหยากำลังนอนหงายอยู่บนเตียงกว้างใหญ่ สวมเสื้อถักสีเทาอ่อนและกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม ดวงตายังคงเบิ่งกว้างไร้จุดโฟกัส
ตอนนี้อู๋ข่ายใส่เพียงกางเกงในตัวเดียว กำลังถอดกางเกงยีนส์ของเฉินเหยา
ข้าง ๆ มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนถือมือถือถ่ายวิดีโออยู่ตรงหน้าเหตุการณ์ ใช่แล้ว นั่นคือ "ลูกพี่ลูกน้อง" ของอู๋ข่ายนั่นเอง
หล่อนสวมเดรสสายเดี่ยวสั้นสีม่วงเข้ม ขาทั้งสองข้างขาววอกแสบตา ดูแล้วเหมือนไม่ได้สวมอะไรอีก
ยั่วชัด ๆ!
หม่าซ่วยด่าอยู่ในใจ
“เร็วเข้าอย่าชักช้า วิชาลับนี่อยู่ได้อีกอย่างมากยี่สิบนาที ถ้าเสร็จไม่ทัน นางตื่นขึ้นมาล่ะก็เรื่องใหญ่แน่” หญิงคนนั้นเร่งเร้า
อู๋ข่ายปลดกระดุมกางเกงยีนส์ของเฉินเหยาไปพลางสบถงึมงำ
“แม่ง ฉันก็อยากเร็ว กางเกงบ้านี่ทำไมคับนักหนา เหมือนมันติดหนึบอยู่กับตัวเลย”
ลูกพี่ลูกน้องข้าง ๆ ยกมือถือ เลนส์จับไปที่เฉินเหยาซึ่งตกอยู่ในสภาพถูกใครทำอะไรก็ได้บนเตียง “ฮึ ฉันว่าตอนปลดกระดุมฉันน่ะนายก็เร็วดีนี่”
“ก็เธอน่ะยั่วดี๊ เสื้อผ้าที่ใส่ก็ถอดง่าย ส่วนอีนังนี่ชอบใส่แต่ของถอดยาก”
ในที่สุดอู๋ข่ายก็ปลดกระดุมกางเกงยีนส์ออก ดึงซิปลง แล้วกระชากแรง ๆ
เฉินเหยาไม่ตอบสนองใด ๆ นอนอยู่บนเตียง ปล่อยให้เขาจับวางตัว ดวงตาว่างเปล่าคู่นั้นยังคงจ้องไปที่ฝ้าเพดาน