คนที่มาคือตำรวจหญิงจากสถานีตำรวจประจำตำบล จูหว่าน
วันนี้เธอไม่ได้ใส่เครื่องแบบตำรวจ เปลี่ยนเป็นชุดลำลอง
เสื้อขนเป็ดยาวสีดำ รูดซิปขึ้นมาจรดคาง ห่อร่างทั้งร่างมิดชิด ด้านล่างเป็นกางเกงเลกกิ้งสีเทาเข้ม สวมรองเท้าบูทหิมะสีดำ
ผมยังคงมัดเป็นหางม้าเรียบร้อย ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง ริมฝีปากเม้มแน่น คิ้วเข้มคาดคมขมวดเป็นรูปแปด ราวกับมีใครติดหนี้เธอไว้แปดล้าน
หม่าซ่วยตะลึงวูบหนึ่ง "เจ้าหน้าที่จู? คุณมากันได้ยังไง?"
จูหว่านไม่ได้เข้ามาในลานบ้าน ยืนอยู่ตรงประตู กวาดตามองไปรอบๆ ลานบ้าน ไปตกอยู่ที่สามล้อเครื่องสีแดงคันใหม่ แล้วหันกลับมา มองหม่าซ่วยอย่างเย็นชา
"นายสถานีให้ฉันมาเชิญคุณ"
"เชิญฉัน? หัวหน้าหานสุภาพขนาดนี้เลยเหรอ? ถึงต้องให้คุณอุตส่าห์มาด้วยตัวเอง?"
ให้ตายสิ รู้จักส่งตำรวจสาวสวยมาให้ ใส่ใจดีแท้
สีหน้าจูหว่านยิ่งย่ำแย่หนักขึ้น
แน่นอนว่าเธอไม่เต็มใจมา
เมื่อวานที่สถานีตำรวจ เธอเห็นกับตาว่าหม่าซ่วยเดินออกมาจากห้องสอบสวน ในมือไม่มีแม้แต่กุญแจมือ นายสถานียังเดินไปส่งถึงประตูด้วยตัวเอง ก้มหัวห่อไหล่ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
เธอถามไปประโยคหนึ่ง กลับถูกนายสถานีตวาดสวนมาต่อหน้า
เช้าตรู่วันนี้ นายสถานีเรียกเธอไปที่ห้องทำงานอีก บอกว่า "เสี่ยวจูเอ๊ย เธอขับรถไปที่หมู่บ้านซวงเฟิงถุนหน่อย ไปเชิญสหายเสี่ยวหม่าให้หน่อย"
เธอถามว่าเชิญมาทำอะไร นายสถานีบอกว่า "มีธุระ"
ถามต่อ นายสถานีก็หมดความอดทน บอกว่า "ให้ไปก็ไป จะถามมากความอะไร"
จูหว่านรู้ดีแก่ใจ
นี่จงใจหาเรื่องเธอ
เมื่อวานเธอต่อหน้านายสถานี สงสัยคดีของหม่าซ่วย นายสถานีปากไม่ได้พูดอะไรแต่ในใจจำขึ้นใจ