"ที่รัก เขาเป็นคนซื่อนะ ไม่ใช่หมอเถื่อน ผมบอกคุณแล้วไงว่าเขาเป็นคนเดียวในตำบลเราที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวได้..." เสียงหานต้าเฉิงฟังดูอ่อนใจ
หม่าซ่วยยังไม่ทันยกมือเคาะประตู ก็ได้ยินผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นอีก
"คนซื่อ? ต้าเฉิง คุณนี่มันเลอะเลือนจริง ๆ! ป่านนี้หมอเถื่อนจะมีคำว่าหมอเถื่อนเขียนบนหน้าหรือ? ดูเขาสิ อายุยี่สิบห้าหก จบมหาวิทยาลัยชิงหัว เด็กหัวกะทิตั้งแต่เกิดไม่ไปทำงานดี ๆ ดันมาหลบในหุบเขาร้างนี่รักษาโรคให้คุณ? ถ้าฝีมือดีขนาดนั้น โรงพยาบาลใหญ่ ๆ คงเชิญไปนานแล้ว ยังต้องเร่ร่อนแบบนี้อีกหรือ?"
หม่าซ่วยฟังออก นี่คงเป็นภรรยาหานต้าเฉิง
ปากพี่สะใภ้คนนี้ร้ายไม่เบาเลย
"ที่รัก เบา ๆ หน่อย! คนที่ผมเชิญเขามา ให้เขาได้ยินเข้าจะดีหรือ"
"ได้ยินก็ได้ยิน ฉันอยากพูดให้เขาได้ยินอยู่แล้ว!" เสียงผู้หญิงไม่เพียงไม่เบาลง กลับดังขึ้น "ต้าเฉิง ฉันบอกคุณนะ วันนี้คุณไม่ยอมไปโรงพยาบาลกับฉัน ฉันก็...ฉันจะโทรหาแม่คุณ ให้แม่คุณมาพูดกับคุณ!"
"โอ๊ย อย่าเลยนะ...แม่ผมความดันสูง เกิดช็อกขึ้นมาจะทำยังไง ผมก็ยังดีอยู่ไม่ใช่หรือ? ให้ผมลองเถอะ เกิดรักษาหายจริง ๆ ล่ะ?"
"เกิดรักษาตายล่ะ? คุณคิดว่ายูรีเมียคืออะไร? เป็นหวัดเป็นไข้? แทงเข็มไม่กี่ทีหาย? งั้นจะมีโรงพยาบาลไว้ทำไม? จะมีพวกผู้เชี่ยวชาญศาสตราจารย์ไว้ทำไม?"