"น้องหาน มาแล้วเหรอ!"
พอกลับดวงอาทิตย์สาดส่องลงมา หม่าซ่วยเพิ่งจะจอดรถสามล้อถีบไว้ในลานสันติบาล หานต้าเฉิงก็เดินออกมาจากอาคารสำนักงาน ตะโกนเรียกมาแต่ไกล
เขาใส่เสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายตำรวจสีน้ำเงินเข้ม แขนเสื้อพับขึ้นไปถึงศอก มือถือถ้วยชาเคลือบที่ยังมีไอน้ำร้อนกรุ่นอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้น
"พี่หาน เย็นนี้จัดยังไงบ้าง?" หม่าซ่วยกระโดดลงจากรถ ยืดเส้นยืดสาย "คืนนี้ยังไปดักซุ่มที่หมู่บ้านฉือลาจื่ออีกไหม?"
หานต้าเฉิงถอนหายใจ รอยยิ้มบนหน้าหุบลงครึ่งหนึ่ง "ไปก็ต้องไป แต่ว่าคืนนี้ไม่เหมือนเมื่อคืน คนเยอะขึ้น ฉันเรียกชาวบ้านเวรยามจากสามหมู่บ้านมา แล้วก็คนในสันติบาลอีก รวมๆ ก็สิบกว่าคน แยกกันดักซุ่มหลายจุด ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าสิ่งนั่นจะบินได้หรือมุดดินได้จริง"
ทั้งสองคนพูดคุยพลางเดินเข้าไปในอาคารสำนักงาน ผลักประตูห้องโถงรับเรื่อง กลิ่นยาสูบกับไอร้อนจากค่าทำความร้อนปะทะหน้ามา
ในห้องโถงเต็มไปด้วยคน ฉินกังนั่งยองๆ อยู่มุมห้องจัดอุปกรณ์ จูหว่านยืนอยู่ข้างโต๊ะยาวก้มหน้าดูแผนที่บนโต๊ะ ตำรวจอีกสองสามนายกับชาวบ้านเวรยามที่ใส่เสื้อหนาวทหารอีกสองสามคน นั่งบ้างยืนบ้าง บางคนกำลังสูบบุหรี่ บางคนกำลังเช็ดไฟฉาย บรรยากาศไม่ถึงกับตึงเครียด แต่ก็ไม่ถึงกับสบายๆ
หานต้าเฉิงเดินไปที่หัวโต๊ะยาว วางถ้วยชาเคลือบลงบนโต๊ะ "คนมาครบแล้ว ฉันบอกแผนคืนนี้เลยนะ"
หานต้าเฉิงชี้ไปที่จุดแดงๆ ที่วงไว้บนแผนที่ "สองวันมานี้ที่เกิดเหตุแถวฟากตะวันตกกับทิศเหนือของหมู่บ้าน แถวนั้นภูมิประเทศซับซ้อน แปลงเพาะปลูกเยอะ ซ่อนคนง่าย คืนนี้เราแบ่งเป็นสามสาย แต่ละสายห้าคน มีวิทยุสื่อสารสองเครื่อง สายแรกให้ฉินกังคุม ไปดักซุ่มแถวชายทุ่งข้าวโพดตะวันตกของหมู่บ้าน สายที่สองให้จูหว่านคุม ไปดักซุ่มที่ปากทางเข้าป่าทางเหนือของหมู่บ้าน สายที่สามฉันกับน้องหม่าซ่วยคุมอีกสองคนไปดักซุ่มที่ถนนดินทางตะวันออกของหมู่บ้าน"