"เอาละ ลืมตาได้แล้ว"
หม่าซ่วยลืมตาขึ้น ก้มมองลงไป รูม่านตาหรี่ลงทันที
ในมือของเขากำกางเกงในสีแดงตัวจิ๋วเอาไว้
เนื้อผ้าเป็นไหมบาง ๆ ลูบแล้วลื่นมือ สีแดงสด ขอบประดับด้วยลูกไม้ละเอียดเป็นแถว
ที่แย่ไปกว่านั้น ตรงเป้าของกางเกงใน มีรอยด่างสีเข้มอยู่เล็กน้อย เหมือนถูกอะไรบางอย่างชุ่มแล้วแห้งคาอยู่
หม่าซ่วยสมองอื้ออึง นิ้วมือสะดุ้งเหมือนโดนน้ำร้อนลวกแล้วคลายออกฉับพลัน กางเกงในสีแดงตัวจิ๋วร่วงจากอุ้งมือเขา หล่นลงบนหัวเข่า
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปที่หลินชูหราน
หลินชูหรานยืนอยู่ตรงหน้าเขา เอามือไพล่หลัง ก้มหน้าลง ใบหน้าร้อนซ่าแดงไปจรดใบหู
"ชูหราน...นี่มันอะไรน่ะ?"
หลินชูหรานกัดริมฝีปาก สายตาหลบหลีกไม่กล้าสบตาเขา "ก็เป็นเพราะนายแท้ ๆ..."
"เพราะผม?"
"ใครใช้ให้นายนวดให้ฉันเมื่อกี้ล่ะ นวดซะ...ซะสบายขนาดนั้น..."
หม่าซ่วยก้มลงมองกางเกงในสีแดงตัวนั้นอีกครั้ง แล้วเงยหน้ามองใบหน้าของหลินชูหรานที่แดงจนเหมือนจะซึมเลือดออกมา สมองยิ่งอื้ออึงหนักกว่าเดิม
สงสัยที่เมื่อกี้ตัวเองกดลงไปทีหนึ่ง ทำให้เธอ...
หม่าซ่วยอ้าปากอยากจะพูดอะไรสักอย่างทำลายความเงียบประหลาดนี้ แต่ลำคอเหมือนถูกอะไรบางอย่างอุดไว้ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ตอนนั้นเอง เสียงของหลินหยุ่นก็ดังมาจากทางเดิน
"ซ่วย ชูหราน มากินข้าวกันแล้ว!"
บรรยากาศที่แทบจะแข็งเป็นก้อนในห้องพังทลายลงทันใด
หลินชูหรานสะดุ้งตื่นจากภวังค์ คว้ากางเกงในสีแดงตัวที่ตกอยู่บนเข่าหม่าซ่วยขึ้นมา ยัดใส่กระเป๋าเสื้อขนเป็ดของเขา แล้วดึงมือเขาออกไปข้างนอก
"ไป ๆ ๆ! ไปกินข้าว!"