หม่าซ่วยถูกประโยคนี้กักจนพูดไม่ออก
“เราไม่สู้กันด้วยหมัดเท้าหรอกเหรอ”
อู๋เหม่ยหลานหัวเราะเสียงเย็น ราวกับได้ยินเรื่องตลก “แกเป็นผู้ชายใหญ่ ๆ จะมาสู้หมัดเท้ากับฉันเนี่ยนะ ฉันมาในร่างวิญญาณวันนี้ กำลังยังไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ จะให้สู้หมัดเท้ากับแกก็ไม่ใช่หาเรื่องตายรึไง”
หม่าซ่วยคิดดู ก็เหมือนจะมีเหตุผล
แต่นางถอดเสื้อผ้าแล้วจะสู้ยังไง คงไม่ใช่ต่อสู้กันด้วยมือเปล่าแบบเนื้อแนบเนื้อหรอกนะ
อย่างนั้นจะใส่หรือไม่ใส่เสื้อผ้ามันต่างกันตรงไหน
ลูกกระเดือกเขากลืนน้ำลาย “งั้นคุณ......คุณจะสู้ยังไง”
อู๋เหม่ยหลานไม่พูดจา เดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว แสงไฟส่องระยิบระยับอยู่บนตัวนาง ส่องให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างชัดเจน
นางเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ยกมือขึ้นมาจับด้ามมีดบินที่เขายังชี้ค้างกลางอากาศไว้เบา ๆ แล้วกดลงไปด้านข้าง
“เก็บมีดเสีย อาวุธคม ๆ อย่างนี้ทำคนบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง”
หม่าซ่วยยังไม่ปล่อยมือ แต่สายตาไม่อาจห้ามใจให้ชำเลืองลงไปด้านล่างแวบหนึ่ง แล้วรีบดึงกลับมา “คุณ......คุณจะทำอะไรกันแน่”
อู๋เหม่ยหลานเขย่งปลายเท้า เอียงหน้าเข้ามาข้างหูเขา ลมหายใจของนางเป่ารดใส่ใบหู อบอุ่น และมีกลิ่นหอมที่อธิบายไม่ถูกเคลือบอยู่จาง ๆ
“ก็อย่างนั้นน่ะสิ แกฆ่าน้องชายฉัน ฉันจะไม่สั่งสอนแกให้ดี ๆ หน่อยได้ยังไง”
หม่าซ่วยรู้สึกเหมือนสมองระเบิดดังอู้
เซียนใหญ่สกุลหูกับอสูรวีเซิลเป็นพี่น้องต่างแซ่กัน แต่ความสัมพันธ์ลึกซึ้ง นั่นคือสิ่งที่ท่านหลิวซานเพิ่งพูดออกมาจากปาก