หม่าซ่วยสะดุ้ง หันกลับไปมอง
หลินชูหรานยืนอยู่ใต้เสาไฟข้างห้องป้อมยามหน้าหมู่บ้าน สวมเสื้อขนเป็ดสีขาวนวลตัวสั้น กางเกงยีนส์สีฟ้าจาง รองเท้าผ้าใบสีขาว
ผมมัดหางม้าสูง หน้าผากนวลเนียนผุดผ่อง ใบหน้าสะอาดสะอ้าน ไม่มีปอยผมเขียว ไม่มีจมูกเจาะ และไม่มีตุ้มหูแวววาวพวกนั้น
ในอ้อมแขนกอดกล่องพัสดุใบหนึ่ง ก้มหน้าเล็กน้อยมองหม่าซ่วย ริมฝีปากยกยิ้ม ดวงตางุ้มโค้ง
ใจของหม่าซ่วยร่วงวูบ เหงื่อเย็นแทบซึมออกมาทางด้านหลัง
นี่มันดวงซวยอะไรกัน?
ยังดีที่ตัวเองกับหลินหยุ่นเมื่อครู่ไม่ได้พูดอะไรคลุมเครือ ไม่งั้นถ้าให้เด็กนี่ได้ยินเข้า คงเป็นข้ออ้างที่ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำหวงเหอ ก็ล้างไม่ออก
แต่พอนึกอีกที ตอนที่หลินหยุ่นลงจากรถเมื่อครู่ มือยังคล้องเอวเขาอยู่เลย
ท่าทางนั้น ระยะห่างนั้น ความสนิทสนมในระดับนั้น มองยังไงก็ไม่เหมือนการบอกลาธรรมดาระหว่างญาติผู้ใหญ่
หม่าซ่วยรีบแอบชำเลืองมองหลินหยุ่น
เห็นได้ชัดว่าหลินหยุ่นก็รู้ตัวถึงปัญหานี้ ในหน้างามเริ่มแดงระเรื่อ รีบหดมือกลับทันที ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ชูหราน เลิกงานแล้ว? ซื้ออะไรมาถึงได้กล่องใหญ่เบ้อเร่อขนาดนี้?"
หลินชูหรานกอดกล่องพัสดุเดินเข้ามา สายตาจับจ้องที่หน้าหม่าซ่วยก่อน แล้วจึงเลื่อนไปที่แม่ของเธอ กวาดตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยว่า "แม่ หน้าแดงอะไรขนาดนั้น? ด่าหนูลับหลังอีกแล้วใช่ไหม?"
"แม่จะด่าหนูทำไม?" หลินหยุ่นเอื้อมมือปัดผมที่ปรกข้างหู เบือนหน้าหนี "แกเลิกงานแล้วไม่กลับบ้าน มายืนอะไรตรงนี้?"
"หนูยืนรอพัสดุตรงนี้ไง เพิ่งไปรับเสร็จก็เห็นพวกคุณ" หลินชูหรานกอดกล่องเดินไปตรงหน้าหม่าซ่วย เงยหน้ามองเขา แล้วพูดประโยคเมื่อกี้อีกครั้ง "เสี่ยวซ่วยกัว คุณกลับไปมีธุระอะไรหรือ? มาถึงหน้าบ้านแล้ว ยังจะเผ่นอีก?"